Van 't Hof & Co

Welcome to Van 't Hof & Co

Van 't Hof & Co - Welcome to Van 't Hof & Co

Taal en gekkigheden… Deel 2!

Losse observaties van taal- en cultuurverschillen, deel 2.

Waarom zijn supermarktkarretjes hier allemaal 1,5 keer zo groot (oké, ligt voor de hand met al die gallon-4-literpakken drinken hier) en vooral…waarom zijn ze van plastic, terwijl ze in NL van staal zijn? Het meest originele antwoord wordt beloond ;-)

Een uitmuntend bewijs van de shopping mentaliteit (lees; gekte) van de Amerikanen; ze hebben hier zelfs een aparte ‘roltrap’ voor hun winkelwagentjes!!! Fotobewijs volgt!!!

Gek fenomeen – ik heb steeds meer moeite met het vinden van Nederlandse woorden. We zijn nauwelijks een maand van huis, maar al in de 2e week merkten Jops en ik dat het zoveel handiger en sneller was om in het Engels tegen elkaar te praten! We hadden ons nog ZO voorgenomen om echt Nederlands te blijven praten met elkaar voor Tosca en vonden dat voornemen zelfs een beetje overdreven, want waarom zou je ineens in een andere taal met elkaar gaan praten? Nu, slechts een paar weken later, betrappen we elkaar op zinnen als “Nien, nemen we dan hier de five south?” en “Nien, de cable guy komt morgen, ik moet nog even checken of ik hem moet tippen, en dan hebben we wireless. Oh en ik moet ook nog baseball tickets halen, hoop dat we front row kunnen zitten”. De mooiste tot nu toe; “Oh Jops, was het de gardner nog gelukt om met zijn truck in de alley te komen?” Kortom; lieve vrienden, wij hebben sinds vandaag wireless en laten we snel Skypen voordat Tosca een of ander slap aftreksel van Nederlands leert ;-)

Leuke verschillen in spreekwoorden tussen NL en de VS;
* Waar wij zeggen “trekken aan een dood dier” zijn de Amerikanen iets specifieker; “pulling a dead horse”
* Interessant alternatief voor “Twee vliegen in één klap slaan”: “Killing two birds with one stone”. Toch iets groffer, die Amerikanen ;-)

Nederlands vs. Amerikaans
Chaise longue =>;; Chaise lounge
Cabriolet =>;; Convertible
Cacao =>;; Cocoa

En tenslotte een positief vervolg op mijn voorgaande toilet-tirade;
Wat ik een erg fijn verschil met Nederland vind, is dat de toiletten hier overal niet alleen gratis zijn, in veelvoud aanwezig en vaak makkelijk te vinden, er overvloedig wc papier is, en ze veelvuldig worden schoongemaakt (zie deel 1 over de bacteriebange Amerikanen), maar dat er ook in alle toiletten warm stromend water is.
Warm! Dus geen ijspegeltjes meer of heldendaden om je handen enigszins schoon te krijgen na een bezoek aan een ijskoud smerig tankstationtoilet!!! Dat noem ik luxe!!! Nog een opvallend wc-feitje (nu we toch bezig zijn, ik kan hier dagen over doorgaan, haha); er is altijd een invalidetoilet dat groot genoeg is om samen met de kinderwagen in te gaan. REUZE handig als papa en mama tegelijk moeten plassen – dan neem ik gewoon de kinderwagen mee naar binnen! Maar wat de Amerikanen daarvan zouden zeggen… ;-)

En ten slotte;
We werden laatst door Amanda (afdelingshoofd van Education Studies bij UCSD (University of California, San Diego) en dus mijn baas) gewaarschuwd om Tosca niet uit het zicht te verliezen. Niet omdat ze eventueel gekidnapt zou kunnen worden, welnee! Nee hoor! Waarom dan wel? Omdat we anders gearresteerd en aangeklaagd kunnen worden voor child abandonment en neglect!! Echt waar!!! Blijkbaar wordt daar erg op gelet hier… Het lijkt me toch dat er ergere dingen zijn dan de kinderwagen even een paar meter verder te laten staan in de supermarkt, binnen het zicht en (zoals sommigen zouden zeggen maar raar in deze context) binnen spuugafstand?!! Maar nee, volgens onze Amerikaanse vrienden kunnen we dit maar beter serieus nemen… Dus dat doen we dan maar. Sinds een dikke week voel ik me zowat met virtuele gom vastgeplakt aan de kinderwagen ;-) Wordt vervolgd!

Slapen in plastic…

We moeten wellicht alweer op zoek naar een nieuw matrasje voor Tosca… Na wat onderzoek bleken alle Amerikaanse kindermatrasjes bedekt met een dikke laag plastic, net zoals in het ziekenhuis of, zoals velen van jullie van orkesttournees en -repetitieweekenden zullen weten te herinneren, zoals in jeugdherbergen. Erg hygiënisch dus (denk weer aan de bacteriebange Amerikanen) en makkelijk schoon te maken, maar ook erg slecht ventilerend. Het idee van een slecht ademend matras stond me erg tegen, vooral omdat Tosca het net als ik snel warm heeft. Maar er leek niets anders te koop, en als alle kinderen hierop slapen, dan zal het wel goed zijn, toch? Ook heb ik de matras uitgezocht die overal lovende reviews kreeg, erg populair is en niet de goedkoopste is. Genoeg onderzoek gedaan dus. Na een paar nachten constateerden we dat het toch echt verschrikkelijk is; Tosca zweet zich kapot, zelfs onder een lakentje bij een kamertemperatuur van 17 graden! Ik snap niet dat dit Amerika’s meest populaire kindermatrasje is! Gaat schoonmaakgemak dan echt boven een goede nachtrust en comfort? En echt hygiënisch lijkt het me toch ook niet, badend in het zweet slapen… Snel maar weer op zoek naar een ander matrasje…

Een zelfde beleving hadden we met ons nieuwe beddengoed. In Nederland keek ik nooit naar het materiaal waar beddengoed van was gemaakt. Dat is toch altijd katoen, nietwaar? Ook hier lette ik dus niet op en ging voor de goedkoopste set van deken plus 2 lakens plus kussenslopen. 60 dollar, prachtige deal; ik koop er meteen twee! Thuis de set meteen in de wasmachine en aansluitend in de droger. Zo zacht als de deken (in het Engels heeft deze de prachtige naam ‘comforter’) de droger inging, zo hard en kreukelig kwam hij eruit. Wat bleek; 100 % polyester dat half gesmolten was in de droger en weer keihard opdroogde!!! Argh! Wie wil er nu onder en op plastic slapen?!! Gekke Amerikanen!!!

Na enkele nachten hebben we besloten om deze sets maar even te blijven gebruiken – een goede set is erg duur want veelal van ‘Egyptian cotton’, katoen is echt een luxeproduct dus. Je kunt zelfs kiezen tussen 2 soorten kwaliteit: 200 en 400 count thread… Keuzes keuzes keuzes… Voorlopig voor ons nog even plastic, voor Tosca hopelijk snel iets beters!

Taal en gekkigheden… Deel 3!

Zouden Amerikanen meer respect hebben voor hemelse fenomenen zoals de maan en de seizoenen? Waarom schrijven ze deze anders (veel vaker dan wij) met een hoofdletter? Bijvoorbeeld; Spring, Summer, Fall (Autumn hoor je hier zelden, is vaker een meisjesnaam), Winter, the Moon, alle maanden met een hoofdletter… Wie weet waarom mag het zeggen!

Nog een raar iets – alle maten zijn hier BIJZONDER irritant en onhandig!!! Waarom gebruikt Amerika een ander systeem dan het superlogische metrieke stelsel dat wij gebruiken?! Laat me het proberen uit te leggen… Wij gebruiken de meter als maat voor zowel lengte als oppervlakte én inhoud. Makkelijk om te rekenen tussen deze drie, die immers aan elkaar gerelateerd zijn. Ook hebben we makkelijke afspraken over eenheden die kleiner en groter zijn: 1 meter = 10 dm = 100 cm = 1000 mm. En natuurlijk de andere kant op (decameter, hectometer, kilometer, etc.). Ook met gewicht kunnen we makkelijk rekenen; ook daar gaan de eenheden in stapjes van 10 en we gebruiken zelfs dezelfde voorvoegsels (mili-gram, kilo-gram, etc.). Tot zover bekend, en deze maten zitten ook echt in ons ‘systeem’ – we weten niet beter en het rekenen gaat vanzelf. Totdat je hier komt…

De Amerikanen gebruiken een ander systeem, dat berust op geschiedenis en daarom ook wel het traditionele systeem wordt genoemd (of soms heel dominant het ‘customary system’, haha!). Zij rekenen afstand in inches, feet, yards en miles. Een inch is ongeveer 2,54 cm. En nu komt het; het omrekenen tussen deze maten is een RAMP! 12 inch = 1 feet. 3 feet = 1 yard. 1760 yard = 1 mile… Dus onze Europese intuïtie werkt hier totaal niet. Ik wilde laatst lint kopen voor Tosca’s kamer. Ik had bedacht dat 2 meter genoeg zou zijn en had dat in mijn hoofd omgerekend naar feet (dat is redelijk te doen, 1 m is ongeveer 3,3 feet). Goed, 6,6 feet dus. Was ik in de winkel, stond er op de rol lint die ik wilde kopen “118 inches”… Weet ik veel of dat voldoende is?!!! Gelukkig heb ik een iPhone op zak die me kan vertellen dat 118 inch genoeg is voor mijn projectje… Maar onhandig is het wel!
En dan de inhoud. Vloeistoffen gaan in fluid ounces (fl.oz), cups, pints, quarts en gallons. Een gallon is ongeveer 4 liter. Gaan we weer: 1 gallon = 4 quarts (best logisch, dus een quart is ongeveer een liter). 1 quart = 2 pints = 4 cups = 32 fl.oz. Voor een recept heb ik 6 fl.oz. water nodig. Je wilt niet weten hoe lang het duurde voordat ik enigszins een gevoel had bij hoeveel 6 fl.oz. ongeveer was (om het jullie te besparen, één fl.oz. is ongeveer 30 ml, haha). Oja, en in gewicht is 1 pond iets meer dan 1 pound (afkorting ‘lb’, lekker logisch), want 1 pound = 0,45 kg = 16 ounces… Zucht, volgens mij ga ik hier nooit aan wennen ;-)

En dan heb ik het nog niet eens gehad over het schrijven van een datum. Stel, je hebt een meeting op 5/11/12. Alle tijd, dat duurt nog dik 6 maanden, denken wij. Fout! Amerikanen draaien dag en maand om, dus dit is 11 mei! Ook schrijven ze zelden een 0 in de maand, zoals wij 11/05/2012 zouden schrijven. Ik ben op mijn werk dus super alert, want een fout is snel gemaakt! En als iemand e-mailt; “Let’s meet at 8″, dan vraag ik soms ter verduidelijking “Morning (AM) of evening (PM)?” Amerikanen gebruiken AM en PM en niet zoals wij een 24-uurs klok. Genoeg om aan te wennen dus ;-)

Hier tenslotte nog een leuke grafiek over deze verschillen tussen Amerika en de rest van de wereld – q.e.d. ;-)

20120423-080051.jpg

Taal en andere Amerikaanse gekkigheden

Losse observaties van taal- en cultuurverschillen, deel 1.

Ik vind het erg leuk om de verschillen tussen de Amerikaanse en Nederlandse cultuur te zien. Veel herinner ik me nog van de vorige keer dat ik hier was. Bij deze het begin van (hopelijk) een serie van interessante cultuurverschillen die mij zo als nieuwe tijdelijke immigrant opvallen.

Vergelijk het Nederlandse ‘brandweerman’ met ‘San Diego Firefighter’… Ik vind dat ‘firefighter’ een stuk indrukwekkender klinkt! Daarom pleit ik ervoor dat wij onze brandweermannen en -vrouwen voortaan ook ‘vuurvechters’ noemen. Inclusief hun standplaats. Want zeg nou zelf, wat klinkt er gaver dan Metslawierster vuurvechters?!!

Amerikanen zijn behoorlijk ‘germofoob’, oftewel, bacteriebang. Ik verbaas mij dagelijks over de meest gekke plekken waar je ontsmettingsmiddel tegenkomt. Op bijna elke hoek in openbare gebouwen (vliegveld, universiteit) vind je een pilaar met desinfecteergel voor je handen. Op bijna elk toilet hangt een doos met wegwerp papieren beschermhoezen voor op de toiletbril, die je na gebruik in de wc gooit. Een snelle ronde langs mijn meestal erg ‘normale’ Amerikaanse vrienden leert dat je deze ook ECHT gebruikt, want ieuw – wie heeft er wel niet allemaal op die wc gezeten?!!! Op een openbaar toilet (overal behalve thuis) spoel je bij voorbaat door met je voet de spoelknop over te halen (wat vaak heel wat oefening, rare capriolen en evenwicht vergt). In de supermarkt zorg je toch vooral dat de duwstang van je karretje schoon en bacterievrij is door deze af te nemen met speciaal aangeboden gedesinfecteerde doekjes (wipes). Je zet je tas nooit op de grond en bij voorbaat ook niet op een (openbaar) bankje naast je. En als het even kan, heb je zelf altijd desinfecterende gel of wipes bij je. Verbazingwekkend goed zijn hier de schoonmaakmiddelen; waar ik in Nederland altijd dacht dat de reclamefilmpjes de schoonmaak- of waskracht van bepaalde producten nogal eens overdreef, is het hier wel degelijk een kwestie van sprayen en afnemen en het blinkt! Echt waar, het is ‘amazing’ ;-) Waarschijnlijk ook vanwege de chemische troep die (terecht) in Nederland niet verkocht mag worden…

De enige bevolkingsgroep die mij in al deze bacteriebange gekte nog meer verbaast, zijn de Aziaten – sommigen van hen lopen permanent met mondkapjes. Ik vraag me altijd af – wat zouden de bacteriën hiervan denken? Volgens mij lachen ze zich suf! Zou het nou echt bacteriën tegenhouden en belangrijker, word je er minder snel ziek van?

Als nieuwe moeder probeer ik me maar niet gek te laten maken over wat dit allemaal voor Tosca kan betekenen en ga ik voor het oerHollandse motto ‘What doesn’t kill you makes you stronger’… Ook vraag ik me af waarvoor ik nu banger moet zijn, de bacteriën of de zeer chemische/giftige schoonmaakmiddelen, zeker nu Tosca steeds vaker alles wat ze te pakken krijgt in haar mond stopt en likt… Dus niet teveel nadenken en gewoon gezond verstand volgen. Al denk ik dat die wegwerp-toilethoezen nog zo slecht niet zijn, sinds ik een hele vieze zwerver uit een openbaar toilet zag komen…

Mo’ money, mo’ problems

Daar zitten we dan, in het kantoor van de “property manager” (zeg maar, “zaakwaarnemer” van de verhuurder) van ons nieuwe huis. We zijn de eersten in 30 jaar die de talloze pagina’s aan contracten en verklaringen (“voor zover wij weten is er geen lood-dragende verf gebruikt, maar kijk uit dat die kleine niet alsnog een verf schilfer in haar mondje stopt”) ook daadwerkelijk doorlezen :). Tenslotte de vraag of we, als we twee dagen later de sleutels komen ophalen, een cheque voor een slordige $9600 willen meenemen. Dit is voor 2 maanden huur als borg en 2 maanden (en een beetje) huur die vooruit betaald moet worden. Geen enkel probleem! We zijn in Nederland heel braaf geweest en hebben heel veel centjes gespaard…

Maar…

HOE KRIJG JE DIE ROTCENTEN OP EEN AMERIKAANSE BANKREKENING?!? In 2 dagen tijd wel te verstaan!! Met een pinpas kun je op een dag maximaal $600 per keer uit de muur trekken. Als je geluk hebt, een paar keer achter elkaar. Per bankrekening, per pas. Voor creditcards is het maximum $500. Hoe we dat weten? We hebben dik een uur lang dat apparaat staan leegtappen om het vervolgens binnen op Nienke’s Amerikaanse rekening te storten. Na 8 transacties waren alle passen “leeg”, maar hadden we nog maar de helft van het benodigde bedrag!

Gelukkig zijn we gezegend met zeer gulle, welvermogende en bereidwillige vrienden, goed van vertrouwen, die ons meteen het resterende bedrag hebben geleend! We hebben inmiddels de sleutels en zijn aan het genieten van ons nieuwe (t)huis!