Van 't Hof & Co

Welcome to Van 't Hof & Co

Van 't Hof & Co - Welcome to Van 't Hof & Co

Het is net Monkey Island

Monkey Island Logo

Een nieuw leven opbouwen, hier in de VS, en wellicht in elk ander land, is goed te vergelijken met het computerspel  “Monkey Island“. Je begint met helemaal niks. Level 1, zeg maar. Je zoekt je te barsten naar informatie over “hoe het spelletje werkt”. Je bezoekt websites, belt met instanties, leest boeken, etc. Daarna begint de queeste: je vult je eerste formulieren in. Als je alles goed hebt gedaan, krijg je je eerste “stukje uitrusting”: je visum.

Met dat eerste stukje uitrusting kun je het volgende stukje uitrusting proberen te bemachtigen: je werkvergunning. Die is inmiddels ook binnen! Ik mág nu dus werken, alleen dóe ik dat nog niet. Dit ontketent overigens wel een interessante psychologische kronkel in mijn hoofd: het feit dat ik nu thuis een beetje aan m’n hobby’s werk, in plaats van geld verdien, is dus een zeer bewuste kéuze.

Enfin, werkvergunning binnen, op naar level 3: het Social Security Number. Na slechts anderhalf uur wachten (men adviseert om een afspraak te maken bij de Social Security Administration, maar dat kan helaas niet voor het aanvragen van een nieuw Social Security Number…) en Tosca die zich weer VOORBEELDIG rustig heeft gedragen, was het invullen van een formulier en een kort gesprekje met de ambtenaar “all it took”. Eindelijk bén ik iemand in de Verenigde Staten! Ik mag “dingen op mijn naam laten zetten”, zoals gas/water/electra, een auto, een verzekering, een bankrekening…

Sinds vorige week heb ik ook level 4 afgerond, met het laatste stukje “uitrusting” dat ik nodig heb om te kunnen zeggen dat ik een “volledig” leven heb opgebouwd: die felbegeerde bankrekening! Niet meer rondlopen met dikke rollen cash geld (boodschappen doen “in bulk” is goedkoop, maar kost per keer ook meteen een flinke hoop geld!) of Nienke’s bankpasje lenen! Ik kan m’n eigen pincode intoetsen en m’n eigen handtekening zetten!

I am alive!!

Papa en mama zijn 40 jaar getrouwd

Tsjonge jonge wat vliegt de tijd!! Papa en mama zijn alweer 40 jaar getrouwd! VEERTIG jaar! En de dag waarop we dit heuglijke feit hebben gevierd is inmiddels ook alweer dik 3 weken geleden. DRIE weken!

“Als we 40 jaar getrouwd zijn, willen mama en ik, samen met jullie, 2 weken naar Rome. Verder zeg en doe ik niks. Jullie regelen het maar”. Zo ongeveer gaf papa ongeveer 2 jaar geleden de wens aan om deze mijlpaal te vieren. Met alle liefde en plezier hadden we dat natuurlijk gedaan!! Er kwamen alleen 2 “dingetjes” tussendoor: Tosca werd geboren en samen met haar verkasten Nienke en ik naar de andere kant van de wereld. Hmmmm…

In de aanloop naar 6 mei 2012, hebben Nienke, Pim, Koen en ik nog koortsachtig overlegd wat we dan zouden doen. Rome was wel erg omslachtig voor ons vanuit San Diego. Misschien een rondreis langs de Oostkust van de VS?! We hadden goede verhalen gehoord van neef Laureijs en Nienke en ik hadden zo’n reis nog op ons verlanglijstje staan. Bovendien zou het een mooie aanvulling zijn op de schitterende reis langs de Westkust van de VS, die we met ons gezin (toen zonder “aanhang”) maakten in 1997, ter ere van het 25-jarig huwelijk van papa en mama. Dat werd het voorstel dat we het Robijnen paar  deden, als alternatief voor Rome.

“Al vieren we het in een kartonnen doos onder een brug aan de Seine. Of een hutje op de hei. Doe niet zo gek, wij komen gewoon met z’n allen naar San Diego en vieren het daar!”. Dat was ongeveer het antwoord van papa :) Ze hadden de Rome dromen al lang laten varen. “Dat kunnen we altijd met z’n tweetjes nog doen, als we dat willen”. Pim en Koen waren er ook niet vies van een bezoek aan San Diego en zij besloten het te combineren met een tripje naar New York. Voor ons natuurlijk een hele verademing: we hoefden niet met Tosca weer in een vliegtuig en alles meesjouwen :) Lekker in ons eigen bed slapen en Tosca in háár eigen bedje.

In het geniep hadden wij natuurlijk een leuke dag geregeld en op 6 mei, om 10:00 stond er een grote zwarte limousine voor de deur! Oh wat vonden ze dat mooi! Schitterend! M’n vader was net een klein jochie, prachtig om te zien! De limousine werd gereden door James (hoe toevallig) en was goed gevuld met drankjes en een fles verrukkelijke amandel champagne!! Op aanraden van James, mixten we de bubbels met jus d’orange en zo zaten we om half elf ‘s ochtends al aan de “Mimosa’s” op weg naar het Noorden!

Vlak voor onze eerste bestemming verklapten we het programma van de dag: twee wijnproeverijen op wijnboerderijen in het Temecula wijngebied met tussendoor een heerlijke lunch! De eerste “winery” was Leoness Cellars, beroemd om hun rode wijnen. Na 5 heerlijke wijntjes, met uitgebreide uitleg van de zeer vriendelijke staf, sloegen we allemaal de nodige flesjes wijn en port in om thuis te kunnen terugdenken aan deze gezellige, knusse winery.

Tijd voor wat voedsel om de alcohol wat te absorberen :) James reed ons naar het Pinnacle restaurant, dat bij de Falkner winery hoort. Voor een zéér schappelijke prijs hebben we voortreffelijk gegeten, met uiteraard een bijpassend glaasje wijn bij ieder gerecht :)

Wilson Creek Winery

Wilson Creek Winery

De laatste wijnproeverij was bij Wilson Creek, de winery die de smaakvolle Almond Champagne produceert die we in de limousine soldaat hadden gemaakt en ook de winery waar Nienke en ik in 2009 al een keer geweest waren. Eigenlijk was er “geen plek meer in de herberg”, maar een erg overtuigende James (die natuurlijk al JAREN mensen naar deze wineries brengt) zorgde ervoor dat we toch ook hier naar binnen konden! Ook hier hebben we weer een heleboel geleerd van de wijnen die we hebben geproefd. De “barman” deed ook erg z’n best om er iets speciaals van te maken, zeker nadat hij hoorde dat wij iets te vieren hadden! Papa en mama kregen allebei een “celebratory cork” om hun nek gehangen en papa kreeg de kans om van de Zinfandel Port zowel de gefilterde als de ongefilterde variant te proberen. Wat een verschil! Toen papa vroeg of hij van de ongefilterde port een fles kon kopen, was het antwoord helaas ‘nee’. “You can buy the whole barrel, if you offer the right price!”. Blijkbaar mag ongefilterde port niet verkocht worden: de kans dat er micro organismen in zitten waar je ziek van kunt worden is te groot. Helaas gaat bij het filter proces ook een groot deel van de smaak en ‘diepgang’ van de port verloren… Helaas…

Papa had tot slot ook nog een verrassing in petto voor mama :) Hij had heel goed opgelet toen zij, samen met Pim en Koen, door het Spaanse kunst dorpje in Balboa Park waren gelopen waar mama een hele mooie hanger had gezien. Mama was helemaal overdonderd en vond het een prachtig kado!

Nadat James ons weer veilig thuis had afgezet, zonder het uur dat we langer gebruik hadden gemaakt van zijn diensten in rekening te brengen(!), hebben we nog genoten van een heerlijk maal met veel ge-BBQ-d vlees en frisse salade! Het grootste kado voor mijn lieve ouders, is toch het samenzijn met zoons, (schoon)dochter en kleindochter. En dat geldt eigenlijk voor ons allemaal!

PS. Voor de nieuwsgierigen onder jullie: ja, Tosca is er (natuurlijk) de hele dag bij geweest en, nee, Tosca heeft geen wijn of amandel champagne in haar flesjes gekregen die dag :)

Mo’ money, mo’ problems

Daar zitten we dan, in het kantoor van de “property manager” (zeg maar, “zaakwaarnemer” van de verhuurder) van ons nieuwe huis. We zijn de eersten in 30 jaar die de talloze pagina’s aan contracten en verklaringen (“voor zover wij weten is er geen lood-dragende verf gebruikt, maar kijk uit dat die kleine niet alsnog een verf schilfer in haar mondje stopt”) ook daadwerkelijk doorlezen :). Tenslotte de vraag of we, als we twee dagen later de sleutels komen ophalen, een cheque voor een slordige $9600 willen meenemen. Dit is voor 2 maanden huur als borg en 2 maanden (en een beetje) huur die vooruit betaald moet worden. Geen enkel probleem! We zijn in Nederland heel braaf geweest en hebben heel veel centjes gespaard…

Maar…

HOE KRIJG JE DIE ROTCENTEN OP EEN AMERIKAANSE BANKREKENING?!? In 2 dagen tijd wel te verstaan!! Met een pinpas kun je op een dag maximaal $600 per keer uit de muur trekken. Als je geluk hebt, een paar keer achter elkaar. Per bankrekening, per pas. Voor creditcards is het maximum $500. Hoe we dat weten? We hebben dik een uur lang dat apparaat staan leegtappen om het vervolgens binnen op Nienke’s Amerikaanse rekening te storten. Na 8 transacties waren alle passen “leeg”, maar hadden we nog maar de helft van het benodigde bedrag!

Gelukkig zijn we gezegend met zeer gulle, welvermogende en bereidwillige vrienden, goed van vertrouwen, die ons meteen het resterende bedrag hebben geleend! We hebben inmiddels de sleutels en zijn aan het genieten van ons nieuwe (t)huis!

Huizenjacht

Eén van de belangrijkste en eerste dingen die we in San Diego moeten regelen is een eigen woning. Nog helemaal gaar van de jetlag zijn we op dinsdag meteen langs 3 appartementen complexen in La Jolla, een mooie en goede wijk dichtbij UCSD (de universiteit waar Nienke gaat werken) en dichtbij het strand, gereden. Alledrie vielen ze af: de één was “te betonnen”, de ander was te donker en te dichtbij de snelweg. De laatste was zelfs “te posh” voor ons: het complex had gratis kooklessen, yoga/pilates lessen, een eigen bioscoopje(!), 2 zwembaden (waarvan “slechts” 1 verwarmd…), een “pool house” dat je kon gebruiken voor feestjes (de eindschoonmaak van 15 dollar is verplicht maar ook erg relaxed), zogenaamde “cabana’s” bij het zwembad, een grote gemeenschappelijke zitkamer met big screen TV, 2 gyms, etc etc etc.

Thuis maar weer eens het internet afstruinen. Nienke vond een vrijstaand huis in Bay Park. Wel “ietsje duurder”, maar dan hadden we geen last van eventuele luidruchtige boven/beneden/voor/achter/zij-buren. We konden donderdag komen kijken, samen met de overige 11 geïnteresseerde stellen… *slik*

Het huis was geweldig. Het heeft maar liefst 2 garages: 1 voor 1 auto en 1 voor 2 auto’s. Binnen zijn er 2 slaapkamers, een ruime eetkeuken, woonkamer met open haard (heel hard nodig in een stad waar het 10 maanden per jaar mooi weer is… NOT) en een ietwat kleine badkamer (ja, één badkamer slechts…). Achter het huis ligt een prachtige grote en beschutte tuin. Een grote boom zorgt voor lekker veel schaduw en er staat een “hot tub” die nog werkt ook (wederom… hard nodig in Zuid Californië…). Maar het meest spectaculaire is toch wel het uitzicht op de Mission Bay vanuit de woonkamer:

Invullen die application form!! En betalen die 2×35 dollar die je kwijt bent als je “het niet wordt”… We zouden zondag of maandag gebeld worden met “de uitslag”.

Eenmaal thuis bij Lisa en Jerry, beseften we dat we nu als de sodemieter alle andere “potentiële” huizen moesten gaan bekijken om in ieder geval een “well informed decision” te nemen, móchten we geselecteerd worden voor het huis in Bay Park.

Vrijdag zijn we super-efficiënt aan de slag gegaan. Nienke, mijn kaartlezende wonder-navigator, stuurde mij vloeiend langs alle woningen. Gelukkig viel de helft al snel af: zeer slecht onderhouden huis, een buurt waar je de kriebels van krijgt of een huis dat, met een beetje pech, als verlenging van de landingsbaan van het internationale vliegveld gebruikt wordt… Er bleef nog 1 interessant pand over: een “town house” op een soort appartementen complex in La Jolla.

De volgende dag belden we een NLse makelaar, Emily, die Nienke op internet had gevonden om te vragen of we het huis in La Jolla konden bezichtigen, liefst diezelfde dag nog. Dat kon. Om 11:00. Gaat om 10:10 de telefoon: de makelaar van het huis in Bay Park… de eigenaar had ons uitgekozen als “de gelukkigen”! WOW! SHIT! EN NOU?!?! Op advies van Emily hebben we gedaan alsof we het helemaal tof vonden en Nienke maakte een afspraak voor maandag om het contract te tekenen bij de makelaar. Vervolgens gewoon vrolijk dat andere appartement gaan bekijken met Emily… Afhaken bij Bay Park kon altijd nog, we hadden immers nog niks getekend… Helaas maakte de bezichtiging het er niet makkelijker op: hoewel compleet tegenovergesteld, was ook dit een super mooi huis met dubbele garage, met trap naar de keuken, volledige appliances in die keuken (iets wat in Bay Park nog deels ontbrak, bijv. geen koelast(!) en geen vaatwasser :S), en boven 2 kamers: 1 met “ensuite” badkamer en 1 logeer kamer met op de gang nog een volledige tweede badkamer (dus met wasbak, toilet, bad en douche!). Het appartementen complex is érg lommerrijk en heeft een tennisbaan en zwembad. De winkels zijn aan de overkant van de straat en Nienke kan naar het werk lopen (minder dan 1 mile) of ze kan voor de deur op de bus stappen. Geen noodzaak voor een tweede auto dus.

De twijfel sloeg toe…

De huizen zijn ZO verschillend! Het huis in La Jolla zou de verstandige, makkelijke, economische en meest praktische keuze zijn. Het huis in Bay Park maakt ons avontuur compleet: we moeten nóg meer dingen regelen en het is meer werk om daar echt “ons thuis” van te maken. We wonen dan wel ECHT midden tussen de Amerikanen (en niet tussen de internationale studenten en docenten van UCSD), hebben waarschijnlijk vrij snel 2 auto’s nodig maar hebben dan wel een fantastische view op de baai en iedere avond om 22:00 vuurwerk van SeaWorld dat we kunnen zien… schijnbaar… :)
Gisteren hebben we na heel lang wikken en wegen gekozen voor het huis in Bay Park. We gaan vandaag naar de makelaar voor de laatste “onderhandelingen” en contracten en dan krijgen we binnenkort (misschien zelfs vandaag al) de sleutel! Dan kunnen we gaan shoppen voor een bank, bed, kinderkamer, TV, eettafel & stoelen, bestek, servies, keukengerei, tuinset, barbecue en nog veel meer spullen en prullen. En wellicht plannen we al snel onze eerste “garden party” met als “dubbel toetje” een zonsondergang en vuurwerk :)