Van 't Hof & Co

Welcome to Van 't Hof & Co

Van 't Hof & Co - Welcome to Van 't Hof & Co

Papa en mama zijn 40 jaar getrouwd

Tsjonge jonge wat vliegt de tijd!! Papa en mama zijn alweer 40 jaar getrouwd! VEERTIG jaar! En de dag waarop we dit heuglijke feit hebben gevierd is inmiddels ook alweer dik 3 weken geleden. DRIE weken!

“Als we 40 jaar getrouwd zijn, willen mama en ik, samen met jullie, 2 weken naar Rome. Verder zeg en doe ik niks. Jullie regelen het maar”. Zo ongeveer gaf papa ongeveer 2 jaar geleden de wens aan om deze mijlpaal te vieren. Met alle liefde en plezier hadden we dat natuurlijk gedaan!! Er kwamen alleen 2 “dingetjes” tussendoor: Tosca werd geboren en samen met haar verkasten Nienke en ik naar de andere kant van de wereld. Hmmmm…

In de aanloop naar 6 mei 2012, hebben Nienke, Pim, Koen en ik nog koortsachtig overlegd wat we dan zouden doen. Rome was wel erg omslachtig voor ons vanuit San Diego. Misschien een rondreis langs de Oostkust van de VS?! We hadden goede verhalen gehoord van neef Laureijs en Nienke en ik hadden zo’n reis nog op ons verlanglijstje staan. Bovendien zou het een mooie aanvulling zijn op de schitterende reis langs de Westkust van de VS, die we met ons gezin (toen zonder “aanhang”) maakten in 1997, ter ere van het 25-jarig huwelijk van papa en mama. Dat werd het voorstel dat we het Robijnen paar  deden, als alternatief voor Rome.

“Al vieren we het in een kartonnen doos onder een brug aan de Seine. Of een hutje op de hei. Doe niet zo gek, wij komen gewoon met z’n allen naar San Diego en vieren het daar!”. Dat was ongeveer het antwoord van papa :) Ze hadden de Rome dromen al lang laten varen. “Dat kunnen we altijd met z’n tweetjes nog doen, als we dat willen”. Pim en Koen waren er ook niet vies van een bezoek aan San Diego en zij besloten het te combineren met een tripje naar New York. Voor ons natuurlijk een hele verademing: we hoefden niet met Tosca weer in een vliegtuig en alles meesjouwen :) Lekker in ons eigen bed slapen en Tosca in háár eigen bedje.

In het geniep hadden wij natuurlijk een leuke dag geregeld en op 6 mei, om 10:00 stond er een grote zwarte limousine voor de deur! Oh wat vonden ze dat mooi! Schitterend! M’n vader was net een klein jochie, prachtig om te zien! De limousine werd gereden door James (hoe toevallig) en was goed gevuld met drankjes en een fles verrukkelijke amandel champagne!! Op aanraden van James, mixten we de bubbels met jus d’orange en zo zaten we om half elf ‘s ochtends al aan de “Mimosa’s” op weg naar het Noorden!

Vlak voor onze eerste bestemming verklapten we het programma van de dag: twee wijnproeverijen op wijnboerderijen in het Temecula wijngebied met tussendoor een heerlijke lunch! De eerste “winery” was Leoness Cellars, beroemd om hun rode wijnen. Na 5 heerlijke wijntjes, met uitgebreide uitleg van de zeer vriendelijke staf, sloegen we allemaal de nodige flesjes wijn en port in om thuis te kunnen terugdenken aan deze gezellige, knusse winery.

Tijd voor wat voedsel om de alcohol wat te absorberen :) James reed ons naar het Pinnacle restaurant, dat bij de Falkner winery hoort. Voor een zéér schappelijke prijs hebben we voortreffelijk gegeten, met uiteraard een bijpassend glaasje wijn bij ieder gerecht :)

Wilson Creek Winery

Wilson Creek Winery

De laatste wijnproeverij was bij Wilson Creek, de winery die de smaakvolle Almond Champagne produceert die we in de limousine soldaat hadden gemaakt en ook de winery waar Nienke en ik in 2009 al een keer geweest waren. Eigenlijk was er “geen plek meer in de herberg”, maar een erg overtuigende James (die natuurlijk al JAREN mensen naar deze wineries brengt) zorgde ervoor dat we toch ook hier naar binnen konden! Ook hier hebben we weer een heleboel geleerd van de wijnen die we hebben geproefd. De “barman” deed ook erg z’n best om er iets speciaals van te maken, zeker nadat hij hoorde dat wij iets te vieren hadden! Papa en mama kregen allebei een “celebratory cork” om hun nek gehangen en papa kreeg de kans om van de Zinfandel Port zowel de gefilterde als de ongefilterde variant te proberen. Wat een verschil! Toen papa vroeg of hij van de ongefilterde port een fles kon kopen, was het antwoord helaas ‘nee’. “You can buy the whole barrel, if you offer the right price!”. Blijkbaar mag ongefilterde port niet verkocht worden: de kans dat er micro organismen in zitten waar je ziek van kunt worden is te groot. Helaas gaat bij het filter proces ook een groot deel van de smaak en ‘diepgang’ van de port verloren… Helaas…

Papa had tot slot ook nog een verrassing in petto voor mama :) Hij had heel goed opgelet toen zij, samen met Pim en Koen, door het Spaanse kunst dorpje in Balboa Park waren gelopen waar mama een hele mooie hanger had gezien. Mama was helemaal overdonderd en vond het een prachtig kado!

Nadat James ons weer veilig thuis had afgezet, zonder het uur dat we langer gebruik hadden gemaakt van zijn diensten in rekening te brengen(!), hebben we nog genoten van een heerlijk maal met veel ge-BBQ-d vlees en frisse salade! Het grootste kado voor mijn lieve ouders, is toch het samenzijn met zoons, (schoon)dochter en kleindochter. En dat geldt eigenlijk voor ons allemaal!

PS. Voor de nieuwsgierigen onder jullie: ja, Tosca is er (natuurlijk) de hele dag bij geweest en, nee, Tosca heeft geen wijn of amandel champagne in haar flesjes gekregen die dag :)

Huizenjacht

Eén van de belangrijkste en eerste dingen die we in San Diego moeten regelen is een eigen woning. Nog helemaal gaar van de jetlag zijn we op dinsdag meteen langs 3 appartementen complexen in La Jolla, een mooie en goede wijk dichtbij UCSD (de universiteit waar Nienke gaat werken) en dichtbij het strand, gereden. Alledrie vielen ze af: de één was “te betonnen”, de ander was te donker en te dichtbij de snelweg. De laatste was zelfs “te posh” voor ons: het complex had gratis kooklessen, yoga/pilates lessen, een eigen bioscoopje(!), 2 zwembaden (waarvan “slechts” 1 verwarmd…), een “pool house” dat je kon gebruiken voor feestjes (de eindschoonmaak van 15 dollar is verplicht maar ook erg relaxed), zogenaamde “cabana’s” bij het zwembad, een grote gemeenschappelijke zitkamer met big screen TV, 2 gyms, etc etc etc.

Thuis maar weer eens het internet afstruinen. Nienke vond een vrijstaand huis in Bay Park. Wel “ietsje duurder”, maar dan hadden we geen last van eventuele luidruchtige boven/beneden/voor/achter/zij-buren. We konden donderdag komen kijken, samen met de overige 11 geïnteresseerde stellen… *slik*

Het huis was geweldig. Het heeft maar liefst 2 garages: 1 voor 1 auto en 1 voor 2 auto’s. Binnen zijn er 2 slaapkamers, een ruime eetkeuken, woonkamer met open haard (heel hard nodig in een stad waar het 10 maanden per jaar mooi weer is… NOT) en een ietwat kleine badkamer (ja, één badkamer slechts…). Achter het huis ligt een prachtige grote en beschutte tuin. Een grote boom zorgt voor lekker veel schaduw en er staat een “hot tub” die nog werkt ook (wederom… hard nodig in Zuid Californië…). Maar het meest spectaculaire is toch wel het uitzicht op de Mission Bay vanuit de woonkamer:

Invullen die application form!! En betalen die 2×35 dollar die je kwijt bent als je “het niet wordt”… We zouden zondag of maandag gebeld worden met “de uitslag”.

Eenmaal thuis bij Lisa en Jerry, beseften we dat we nu als de sodemieter alle andere “potentiële” huizen moesten gaan bekijken om in ieder geval een “well informed decision” te nemen, móchten we geselecteerd worden voor het huis in Bay Park.

Vrijdag zijn we super-efficiënt aan de slag gegaan. Nienke, mijn kaartlezende wonder-navigator, stuurde mij vloeiend langs alle woningen. Gelukkig viel de helft al snel af: zeer slecht onderhouden huis, een buurt waar je de kriebels van krijgt of een huis dat, met een beetje pech, als verlenging van de landingsbaan van het internationale vliegveld gebruikt wordt… Er bleef nog 1 interessant pand over: een “town house” op een soort appartementen complex in La Jolla.

De volgende dag belden we een NLse makelaar, Emily, die Nienke op internet had gevonden om te vragen of we het huis in La Jolla konden bezichtigen, liefst diezelfde dag nog. Dat kon. Om 11:00. Gaat om 10:10 de telefoon: de makelaar van het huis in Bay Park… de eigenaar had ons uitgekozen als “de gelukkigen”! WOW! SHIT! EN NOU?!?! Op advies van Emily hebben we gedaan alsof we het helemaal tof vonden en Nienke maakte een afspraak voor maandag om het contract te tekenen bij de makelaar. Vervolgens gewoon vrolijk dat andere appartement gaan bekijken met Emily… Afhaken bij Bay Park kon altijd nog, we hadden immers nog niks getekend… Helaas maakte de bezichtiging het er niet makkelijker op: hoewel compleet tegenovergesteld, was ook dit een super mooi huis met dubbele garage, met trap naar de keuken, volledige appliances in die keuken (iets wat in Bay Park nog deels ontbrak, bijv. geen koelast(!) en geen vaatwasser :S), en boven 2 kamers: 1 met “ensuite” badkamer en 1 logeer kamer met op de gang nog een volledige tweede badkamer (dus met wasbak, toilet, bad en douche!). Het appartementen complex is érg lommerrijk en heeft een tennisbaan en zwembad. De winkels zijn aan de overkant van de straat en Nienke kan naar het werk lopen (minder dan 1 mile) of ze kan voor de deur op de bus stappen. Geen noodzaak voor een tweede auto dus.

De twijfel sloeg toe…

De huizen zijn ZO verschillend! Het huis in La Jolla zou de verstandige, makkelijke, economische en meest praktische keuze zijn. Het huis in Bay Park maakt ons avontuur compleet: we moeten nóg meer dingen regelen en het is meer werk om daar echt “ons thuis” van te maken. We wonen dan wel ECHT midden tussen de Amerikanen (en niet tussen de internationale studenten en docenten van UCSD), hebben waarschijnlijk vrij snel 2 auto’s nodig maar hebben dan wel een fantastische view op de baai en iedere avond om 22:00 vuurwerk van SeaWorld dat we kunnen zien… schijnbaar… :)
Gisteren hebben we na heel lang wikken en wegen gekozen voor het huis in Bay Park. We gaan vandaag naar de makelaar voor de laatste “onderhandelingen” en contracten en dan krijgen we binnenkort (misschien zelfs vandaag al) de sleutel! Dan kunnen we gaan shoppen voor een bank, bed, kinderkamer, TV, eettafel & stoelen, bestek, servies, keukengerei, tuinset, barbecue en nog veel meer spullen en prullen. En wellicht plannen we al snel onze eerste “garden party” met als “dubbel toetje” een zonsondergang en vuurwerk :)

Ojee, help, we zijn er!

Ooh… Help! Wat nu?
We hadden natuurlijk duizend lijstjes, planningen en zelfs een heus project bord op onze keukendeur met alles dat we moesten regelen in Nederland… Alles georganiseerd, volkomen doordacht en met militaire precisie uitgevoerd… Gebuffeld, geploeterd, doorbijten, volhouden, bellen, nogmaals bellen, nog meer bellen, doorgaan, doordenken, e-mailen, nog meer e-mailen, plannen, nog meer plannen, checken, dubbel check, triple check…

En opeens zijn we er er!!! Dat is zo onwerkelijk! En nog erger – we hebben geen lijstjes! Geen to-do’s, geen plannen, geen project bord om ons te vertellen wat we moeten doen… Ooh… HELP! ;-)

Maar gelukkig is er de jetlag ;-) Dus om je een indruk te geven van de dingen die je als verse net-gearriveerde expat moet regelen, en dus de gedachten die mij nu wakker houden om 5 uur ‘s morgens, volgt hier onze to-do list voor de komende dagen ;-)

To-do 1 is telefoons regelen, want die hebben we nodig om (goedkoper) makelaars te kunnen bellen om huizen te bezichtigen. CHECK! Gisteren hebben we ons ruim 4 uur lang in de Verizon winkel uitgebreid laten informeren over telefoons en bellen in de VS. Het werkt hier allemaal iets anders (en is flink duurder) dan in Nederland – zo betaal je niet alleen voor je uitgaande gesprekken en sms’jes, maar ook voor al het inkomende verkeer. Dat betekent dus dat als Alan mij 5 minuten belt, er 5 minuten van zijn bundel afgaan, maar ook van de mijne! Opletten dus, want de minuten die je koopt, moet je dus eigenlijk grofweg door 2 delen. Basisabonnement voor een family pack waarbij Jops en ik samen 2000 minuten te verdelen hebben, kost 100 dollar. Maar daarbij krijg je dan weer gratis bij: bellen in de VS tussen 9 uur ‘s avonds en 6 uur ‘s morgens, in het weekend en tussen Verizon nummers altijd en onbeperkt (dus tussen ons onderling en met Lisa en Jerry), en gratis bellen naar tien zelf te kiezen niet-Verizon Friends&Family nummers. Daar komt dan nog 10 dollar p.p. bij voor 1000 sms’jes (eigenlijk dus 500 maar nogsteeds megaveel), plus 30 dollar p.p. voor 2 Gb mobiel internet (dat kan hier niet meer onbeperkt). Dan ook nog 20 dollar voor een derde (wireless en dus verhuisbare) thuislijn, handig voor het Nederlandse thuisfront dat wellicht niet altijd Skype open heeft staan en waarnaar we ook altijd gratis kunnen bellen. Totale maandelijkse kosten dus 200 dollar. Oja, plus nog 2 nieuwe telefoons van samen 500 dollar want Verizon werkt niet met simkaarten in iPhones (en we wilden ook graag
nieuwe, maar dat is natuurlijk geen reden) en screenprotectors en een hip beschermhoesje voor mij, omdat ik, zoals je weet, altijd mijn telefoon laat kletteren… Gewoon even testen of de zwaartekracht het nog doet, zeg ik dan altijd maar als Jops weer diep zucht (hetzelfde probleem heb ik trouwens met de afstandsbediening, meer mensen die dit herkennen?).

Na wat geharrewar over een deposit van 1200 dollar omdat we buitenlanders zijn (‘krijg je over een jaar weer terug’, ja daaaaag!), een borgstelling door Lisa en Jerry (de schatten) en de bijgevoegde tax (oeps, vergeten, dat zit nog ZO niet in ons systeem), krijgen we gelukkig 20% korting van Caterpillar, Jerry’s werkgever, omdat we nu onder zijn contract zijn ingeschreven. Via UCSD zou ik 18% korting hebben gekregen, ook niet verkeerd! Weer een les – altijd vragen of je korting kunt krijgen via je werkgever of je zorgverzekering… Uiteindelijk lopen we met drie telefoons, een stuk lichtere portemonnee, een hoofd vol informatie over hoe het goedkoopst te bellen, en zeer hongerig om 20.45 de winkel uit. Leve de enorm ruime openingstijden in de VS! To-do 1 gedaan!

Voor de komende dagen heb ik op mijn gloednieuwe telefoon de volgende to-do’s opgeschreven;
* makelaars bellen om bezichtigingen te plannen
* huizen zoeken en alvast langs wat favorieten rijden om een idee van de buurt te krijgen
* boodschappen doen: nieuwe melk voor Tosca, babyhoedje, bijtring (de uit NL meegenomen bijtring zit nog in de verscheepte doos die bij Alan staat, slechte planning, haha)
* zodra we een huis hebben, alle vaste dingen regelen (internet, tv, gaswaterlicht, in die volgorde van belangrijkheid natuurlijk)
* daarna tv en meubilair aanschaffen dus sneupen in zogenaamde thrift stores (kringloopwinkels). Ook niet onbelangrijk; babykamer (in ieder geval het matrasje) en goed bed voor onszelf nieuw kopen
* melden bij UCSD International Office voor verplichte introductiebijeenkomst en reistoestemming (anders komen we het land niet meer in als we straks naar Vancouver gaan)
* aanmelden bij kinderopvang in geval van wachtlijsten
* auto (‘s) kopen
* laptop kopen
* nieuwe bankrekening openen
* abonnementen op de San Diego Zoo aanschaffen
* verscheepte dozen ophalen bij Alan en Bettina
* adreswijzigingen doorgeven in Nederland (aan wie is natuurlijk goed bijgehouden en gedocumenteerd in Googledocs)
* verzekeringen checken en evt. aanvullen
* blog bijhouden – CHECK!

Je ziet – genoeg te doen!! En met het werken aan die laatste to-do is het inmiddels alweer 7.54 geworden en tijd om op te staan – ik hoor Tosca al smakken, die heeft wel trek in een flesje! Ik zal er maar gauw uitgaan. Lots to do!

Dus daar gaan we weer… Bellen, nogmaals bellen, nog meer bellen, e-mailen, nog meer e-mailen, plannen, nog meer plannen, checken, dubbel check, triple check… ;-)

Jippie, we zijn er!

Jippie, we zijn er!

Het is nu 3.14 ‘s nachts en ik ben klaarwakker. Jetlag! Ze zeggen dat westwaarts vliegen (dus naar de VS) veel minder last geeft dan oostwaarts (terug naar Europa), maar dat geldt helaas niet voor mij! Mijn rommelende maag geeft aan dat het allang etenstijd is, mijn hoofd draait op volle toeren en ik probeer krampachtig een steeds groeiend aantal to-do’s te onthouden, wat natuurlijk niet lukt – dan maar mijn telefoon erbij en lijstjes maken. Lijstjes lijstjes lijstjes – daar kan ik een heel blog mee vullen, maar dat doe ik later ;-)

Eerst maar iets over onze reis. We werden afgelopen zondag om 8 uur ‘s morgens opgehaald door Maarten en Marjon. Tosca en ik stapten in bij Marjon met de helft van de bagage, Jops en Maarten gingen samen met de andere helft in onze auto. Totale vracht; 6 verhuisdozen vooruitgestuurd met luchtvracht, 4 supervolle koffers inchecken, en flink sjoemelen met de handbagage, namelijk een laptoptas, maxicosi en luiertas voor Jops en een
handtas, zware trolley en viool voor mij. Oja, en Tosca in de draagzak op mijn buik. Hoe we dat ooit allemaal mee zouden kunnen nemen… Maar ja, wie A zegt… moet de tassen sjouwen!

Op Schiphol kwam Koen ons uitzwaaien. We moesten nog even snel een extra koffer kopen (leve de HEMA op Schiphol) want onze provisorisch bijeengebonden boodschappentassen vol met “dit past er echt niet meer bij maar moet echt wel mee”-spulletjes leken bij nader inzien toch niet echt bestand tegen het gooi- en smijtwerk van de bagage-afhandeling. Na een toch wel emotioneel afscheid (je kunt je nog zo voornemen om niet te huilen, maar ja) gingen we vlug door de douane.

De eerste vlucht naar Reykjavik was super. Door een vriendelijke steward werden we geüpgrade naar Economy Comfort, kregen een extra stoel voor Tosca en de maxicosi, meer beenruimte, en zelfs een gratis maaltijd en entertainment, wat de Economy niet had! Wat een geluk! De 3,5 uur vlogen voorbij, Tosca viel als een blok in slaap en ook ik sliep zelfs een beetje. De volgende vlucht naar Seattle was een stuk langer dan wij dachten (8 uur ipv 5, maar ja dat was dan ook een wilde schatting gebaseerd op mijn onderontwikkeld inschattingsvermogen van de afstanden in de VS…). We zaten dit keer ‘slechts’ Economy, maar kregen wel een extra stoel voor de maxicosi (jeuh!), entertainment was gratis (en zeer uitgebreid) en voor een klein prijsje kochten we een lekkere warme Kip Tandoori maaltijd met een mini-naan (bijna te schattig om op te eten) en raita. Jummie!

Aangekomen in de VS waren we voorbereid op de douane; we wisten de volgorde precies (papieren bij de hand en zeer zorgvuldig ingevuld, vragen beantwoorden bij douane deel 1, koffers van de band, door de douane deel 2, koffers weer op een nieuwe band, en hop naar de nieuwe gate) en hadden al opgezocht welke gate we moesten hebben voor onze volgende (nogal krappe) aansluiting naar San Diego. Tijd om over te stappen: 2.15 uur, krap, maar vast te doen omdat Seattle niet zo’n enorme drukke internationale luchthaven is… Dachten we…

En toen stonden we in de rij… De verkeerde rij… De langzaamste rij… De rij met slechts 1 douane-beambte terwijl de andere rij er 3 had (zagen we te laat)… De rij met honderden passagiers van drie Boeings uit Londen, Reykjavik en Seoul… De rij waarin een Koreaan dacht dat je, ondanks alle ‘No Phones, No Pictures’ best wel een foto mocht maken van de douane-beambten… De rij die vervolgens helemaal stokte omdat die enige douane-beambte dus haar hokje uitkwam om hem fiks toe te spreken en zijn foto te wissen (hetzelfde dat Koen trouwens overkwam om Schiphol, haha gelukkig stond hij toen niet in onze rij!)… Maar na een dik uur, na flink wat peentjes zweten van mijn kant en veel geruststellende woorden van Jops, werd er eindelijk precies voor onze neus een nieuwe rij geopend!!! Wat een geluk!!! Deze douane-beambte was een vriendelijke jonge man die begreep dat ik het stiekem helemaal zat was in die warme hal met Tosca op mijn buik en onze vele handbagage ;-) We kregen geen extra vragen en konden na de verplichte vingerafdrukken (gelukkig niet van Tosca) en foto’s snel door.

En toen… Had een vriendelijke mevrouw onze koffers al van de band gehaald en bij elkaar gezet! Snel onze oversize kinderwagentas van een andere band halen, alles op 2 wagentjes, haasten door de douane, gelukkig geen extra controle, alles 20 meter verder weer afgeven (ik snap nog steeds niet waarom), op zoek naar de C-gates, 2 keer overstappen op verschillende shuttles, klein stukje lopen (pfioew, soms kunnen die luchthavens een doolhof zijn maar dat viel heel erg mee), en toen hadden we nog net genoeg tijd voor de wc! Maar wat waren we blij, we hadden het gehaald!!!

De laatste vlucht naar San Diego was de kortste (2,5 uur), maar duurde gevoelsmatig het langst. Vooral de laatste 25 minuten leken wel lichtjaren! Dit kwam natuurlijk deels doordat deze vlucht afgeladen vol was en we een stuk minder comfortabel zaten
dan ervoor. Tosca moest op schoot (leve de draagzak!), maar ze hield zich groot net als tijdens de vorige vluchten, huilde nauwelijks (behalve toen we haar hoofd stootten aan de harde stoelleuning, au! Sorry lieverd!), dronk goed en liet zich gewillig verschonen op de meest rare plekken in de meest onhandige houdingen… We waren zo trots op haar en hoe ze alles heeft doorstaan!

In San Diego werden we superwarm onthaald door Lisa, mijn hospita van 3 jaar geleden, en haar man Jerry. We brengen de eerste tijd bij hen door, totdat we zelf iets hebben gevonden. Ook Alan, mijn prof in San Diego, en zijn vrouw Bettina kwamen ons verwelkomen, en wel op een hele speciale manier; we werden daadwerkelijk in een tropisch paradijs onthaald! We voelden ons meteen zo welkom en thuis, en dat was heerlijk!

Na het ophalen van onze huur-SUV konden we dan eindelijk na een lange reis van ruim 23 uur op naar ons nieuwe tijdelijke huis! Natuurlijk zaten we vol verhalen en emoties, en pas na uitgebreide midnight snacks en het eerste bijkletsen met Lisa en Jerry kropen we om 1.45 ‘s nachts lokale tijd ons bedje in. Het was toen 9.45 ‘s morgens in Nederland. Ik kon het nog maar nauwelijks geloven, maar we zijn er echt!!! Morgen weer een dag… Zzz…