Van 't Hof & Co

Welcome to Van 't Hof & Co

Van 't Hof & Co - Welcome to Van 't Hof & Co

Jippie, we zijn er!

Jippie, we zijn er!

Het is nu 3.14 ‘s nachts en ik ben klaarwakker. Jetlag! Ze zeggen dat westwaarts vliegen (dus naar de VS) veel minder last geeft dan oostwaarts (terug naar Europa), maar dat geldt helaas niet voor mij! Mijn rommelende maag geeft aan dat het allang etenstijd is, mijn hoofd draait op volle toeren en ik probeer krampachtig een steeds groeiend aantal to-do’s te onthouden, wat natuurlijk niet lukt – dan maar mijn telefoon erbij en lijstjes maken. Lijstjes lijstjes lijstjes – daar kan ik een heel blog mee vullen, maar dat doe ik later ;-)

Eerst maar iets over onze reis. We werden afgelopen zondag om 8 uur ‘s morgens opgehaald door Maarten en Marjon. Tosca en ik stapten in bij Marjon met de helft van de bagage, Jops en Maarten gingen samen met de andere helft in onze auto. Totale vracht; 6 verhuisdozen vooruitgestuurd met luchtvracht, 4 supervolle koffers inchecken, en flink sjoemelen met de handbagage, namelijk een laptoptas, maxicosi en luiertas voor Jops en een
handtas, zware trolley en viool voor mij. Oja, en Tosca in de draagzak op mijn buik. Hoe we dat ooit allemaal mee zouden kunnen nemen… Maar ja, wie A zegt… moet de tassen sjouwen!

Op Schiphol kwam Koen ons uitzwaaien. We moesten nog even snel een extra koffer kopen (leve de HEMA op Schiphol) want onze provisorisch bijeengebonden boodschappentassen vol met “dit past er echt niet meer bij maar moet echt wel mee”-spulletjes leken bij nader inzien toch niet echt bestand tegen het gooi- en smijtwerk van de bagage-afhandeling. Na een toch wel emotioneel afscheid (je kunt je nog zo voornemen om niet te huilen, maar ja) gingen we vlug door de douane.

De eerste vlucht naar Reykjavik was super. Door een vriendelijke steward werden we ge├╝pgrade naar Economy Comfort, kregen een extra stoel voor Tosca en de maxicosi, meer beenruimte, en zelfs een gratis maaltijd en entertainment, wat de Economy niet had! Wat een geluk! De 3,5 uur vlogen voorbij, Tosca viel als een blok in slaap en ook ik sliep zelfs een beetje. De volgende vlucht naar Seattle was een stuk langer dan wij dachten (8 uur ipv 5, maar ja dat was dan ook een wilde schatting gebaseerd op mijn onderontwikkeld inschattingsvermogen van de afstanden in de VS…). We zaten dit keer ‘slechts’ Economy, maar kregen wel een extra stoel voor de maxicosi (jeuh!), entertainment was gratis (en zeer uitgebreid) en voor een klein prijsje kochten we een lekkere warme Kip Tandoori maaltijd met een mini-naan (bijna te schattig om op te eten) en raita. Jummie!

Aangekomen in de VS waren we voorbereid op de douane; we wisten de volgorde precies (papieren bij de hand en zeer zorgvuldig ingevuld, vragen beantwoorden bij douane deel 1, koffers van de band, door de douane deel 2, koffers weer op een nieuwe band, en hop naar de nieuwe gate) en hadden al opgezocht welke gate we moesten hebben voor onze volgende (nogal krappe) aansluiting naar San Diego. Tijd om over te stappen: 2.15 uur, krap, maar vast te doen omdat Seattle niet zo’n enorme drukke internationale luchthaven is… Dachten we…

En toen stonden we in de rij… De verkeerde rij… De langzaamste rij… De rij met slechts 1 douane-beambte terwijl de andere rij er 3 had (zagen we te laat)… De rij met honderden passagiers van drie Boeings uit Londen, Reykjavik en Seoul… De rij waarin een Koreaan dacht dat je, ondanks alle ‘No Phones, No Pictures’ best wel een foto mocht maken van de douane-beambten… De rij die vervolgens helemaal stokte omdat die enige douane-beambte dus haar hokje uitkwam om hem fiks toe te spreken en zijn foto te wissen (hetzelfde dat Koen trouwens overkwam om Schiphol, haha gelukkig stond hij toen niet in onze rij!)… Maar na een dik uur, na flink wat peentjes zweten van mijn kant en veel geruststellende woorden van Jops, werd er eindelijk precies voor onze neus een nieuwe rij geopend!!! Wat een geluk!!! Deze douane-beambte was een vriendelijke jonge man die begreep dat ik het stiekem helemaal zat was in die warme hal met Tosca op mijn buik en onze vele handbagage ;-) We kregen geen extra vragen en konden na de verplichte vingerafdrukken (gelukkig niet van Tosca) en foto’s snel door.

En toen… Had een vriendelijke mevrouw onze koffers al van de band gehaald en bij elkaar gezet! Snel onze oversize kinderwagentas van een andere band halen, alles op 2 wagentjes, haasten door de douane, gelukkig geen extra controle, alles 20 meter verder weer afgeven (ik snap nog steeds niet waarom), op zoek naar de C-gates, 2 keer overstappen op verschillende shuttles, klein stukje lopen (pfioew, soms kunnen die luchthavens een doolhof zijn maar dat viel heel erg mee), en toen hadden we nog net genoeg tijd voor de wc! Maar wat waren we blij, we hadden het gehaald!!!

De laatste vlucht naar San Diego was de kortste (2,5 uur), maar duurde gevoelsmatig het langst. Vooral de laatste 25 minuten leken wel lichtjaren! Dit kwam natuurlijk deels doordat deze vlucht afgeladen vol was en we een stuk minder comfortabel zaten
dan ervoor. Tosca moest op schoot (leve de draagzak!), maar ze hield zich groot net als tijdens de vorige vluchten, huilde nauwelijks (behalve toen we haar hoofd stootten aan de harde stoelleuning, au! Sorry lieverd!), dronk goed en liet zich gewillig verschonen op de meest rare plekken in de meest onhandige houdingen… We waren zo trots op haar en hoe ze alles heeft doorstaan!

In San Diego werden we superwarm onthaald door Lisa, mijn hospita van 3 jaar geleden, en haar man Jerry. We brengen de eerste tijd bij hen door, totdat we zelf iets hebben gevonden. Ook Alan, mijn prof in San Diego, en zijn vrouw Bettina kwamen ons verwelkomen, en wel op een hele speciale manier; we werden daadwerkelijk in een tropisch paradijs onthaald! We voelden ons meteen zo welkom en thuis, en dat was heerlijk!

Na het ophalen van onze huur-SUV konden we dan eindelijk na een lange reis van ruim 23 uur op naar ons nieuwe tijdelijke huis! Natuurlijk zaten we vol verhalen en emoties, en pas na uitgebreide midnight snacks en het eerste bijkletsen met Lisa en Jerry kropen we om 1.45 ‘s nachts lokale tijd ons bedje in. Het was toen 9.45 ‘s morgens in Nederland. Ik kon het nog maar nauwelijks geloven, maar we zijn er echt!!! Morgen weer een dag… Zzz…