Van 't Hof & Co

Welcome to Van 't Hof & Co

Van 't Hof & Co - Welcome to Van 't Hof & Co

Het is net Monkey Island

Monkey Island Logo

Een nieuw leven opbouwen, hier in de VS, en wellicht in elk ander land, is goed te vergelijken met het computerspel  “Monkey Island“. Je begint met helemaal niks. Level 1, zeg maar. Je zoekt je te barsten naar informatie over “hoe het spelletje werkt”. Je bezoekt websites, belt met instanties, leest boeken, etc. Daarna begint de queeste: je vult je eerste formulieren in. Als je alles goed hebt gedaan, krijg je je eerste “stukje uitrusting”: je visum.

Met dat eerste stukje uitrusting kun je het volgende stukje uitrusting proberen te bemachtigen: je werkvergunning. Die is inmiddels ook binnen! Ik mág nu dus werken, alleen dóe ik dat nog niet. Dit ontketent overigens wel een interessante psychologische kronkel in mijn hoofd: het feit dat ik nu thuis een beetje aan m’n hobby’s werk, in plaats van geld verdien, is dus een zeer bewuste kéuze.

Enfin, werkvergunning binnen, op naar level 3: het Social Security Number. Na slechts anderhalf uur wachten (men adviseert om een afspraak te maken bij de Social Security Administration, maar dat kan helaas niet voor het aanvragen van een nieuw Social Security Number…) en Tosca die zich weer VOORBEELDIG rustig heeft gedragen, was het invullen van een formulier en een kort gesprekje met de ambtenaar “all it took”. Eindelijk bén ik iemand in de Verenigde Staten! Ik mag “dingen op mijn naam laten zetten”, zoals gas/water/electra, een auto, een verzekering, een bankrekening…

Sinds vorige week heb ik ook level 4 afgerond, met het laatste stukje “uitrusting” dat ik nodig heb om te kunnen zeggen dat ik een “volledig” leven heb opgebouwd: die felbegeerde bankrekening! Niet meer rondlopen met dikke rollen cash geld (boodschappen doen “in bulk” is goedkoop, maar kost per keer ook meteen een flinke hoop geld!) of Nienke’s bankpasje lenen! Ik kan m’n eigen pincode intoetsen en m’n eigen handtekening zetten!

I am alive!!

Wanneer komt de post aan?

Terug naar de verjaardagspost. Bijna iedereen schreef iets in de trant van: “Ik hoop dat deze kaart op tijd aankomt”. Ik kan me dat zo goed voorstellen, omdat ik me het omgekeerd ook vaak afvraag! (In aanvulling op “Komt de post uberhaupt wel aan?”) Het is altijd maar gokken met die post. Ik weet ook niet precies hoe lang de post er over doet, maar hier komt mijn ruwe schatting: meestal doet een brief of kaart er zo’n 10 dagen over, gebaseerd op een nauwkeurige inspectie van uitgelopen poststempels ;-) Maar ik heb ook al post gekregen die, aan het stempel te zien, al in 5 dagen hier was vanuit Nederland. Die had vast een (bijna) directe vlucht, haha! Pakketjes zijn vaak nog meer onvoorspelbaar – zo kreeg ik afgelopen week een pakketje dat volgens mijn grove schatting al ruim 6 weken onderweg was… Terwijl een ander pakketje vermoedelijk binnen 2 weken op de deurmat lag. Ik denk dat dat vooral komt door de douane.

Nog een grappige observatie over de post – pakketjes en grote pakketten worden hier gewoon buiten voor de deur gelegd. Zo vonden we enige tijd geleden al een bedframe voor de deur, werd onze voerdeur al gebarricadeerd door een babymatrasje en communiceert onze postbode persoonlijk met ons via briefjes op de deurmat en tussen de voordeur. We zijn al lang blij dat onze wijk bekend staat als heel veilig, want een groter uithangbord met “Halloooo… wij zijn NIET thuis…” is bijna niet mogelijk…

Ook heb ik me dagenlang afgevraagd hoe je hier post moet versturen. Brievenbussen zijn nauwelijks te vinden, lijken verdacht veel op afvalbakken, en zijn ook nog eens in hetzelfde blauw geschilderd als de boxen waarin wekelijks de lokale krant wordt verkocht. Er is een postkantoortje op UCSD maar dat is commercieel en dus betaal je driedubbel… En dat lijkt me overbodig. Toen ik Alan vroeg waar ik brieven kon posten, zei hij: “Hoezo? Gewoon? In de brievenbus?” Dus daar schoot ik ook niet veel mee op. Welkom, cultuurverschil nummer 532! Wat voor de een zo vanzelfsprekend is… ;-) Wat blijkt – je doet je post die je wilt versturen, in je eigen brievenbus. Ja, dat kennen we uit de films. Maar wat als je brievenbus geen rood vlaggetje heeft, dat je omhoog kunt zetten als je post te versturen hebt (zoals die van ons)? Daar brak ik dus al weken mijn hoofd over (en intussen bracht ik mijn post netjes naar UCSD).

Maar wat blijkt? De postbode is hier zo aardig om bij het brengen van de post ook meteen te kijken of jij post hebt achtergelaten om te versturen! En ik hoor je al denken; wat nou als je een paar dagen je post niet hebt geleegd? Nou, dan kijkt de postbode dus gewoon naar de adressen op de enveloppen. Als dat een ander adres is dan het adres van het huis waar zij dan is, dan is het kennelijk post voor iemand anders! En dus wordt het netjes meegenomen en voor je opgestuurd. Hoe handig!

In het verlengde hiervan – de postbode liet laatst een briefje achter met de vraag of we eten wilden doneren voor de lokale voedselbank. Stamps for food, wat een ironische titel eigenlijk, refererend aan food stamps… Maar goed, we konden het gewoon in een plastic zakje aan de brievenbus hangen. Zo gezegd zo gedaan en inderdaad – ‘s middags waren de blikjes tonijn, bonen, tomatensaus en de pakken pasta en rijst weg. Hopelijk heeft de postbode ze meegenomen…

Jarig!

Het is nu ruim 2 maanden geleden sinds we hier naartoe verhuisden. De tijd vliegt! Een paar dagen geleden vierde ik mijn verjaardag. Voor het eerst jarig in mijn nieuwe woonplaats*, voor het eerst jarig als moeder. En natuurlijk slechts een paar dagen na mijn eerste moederdag, in een nieuw huis. Wat een veranderingen allemaal. En deze twee speciale dagen boden natuurlijk voldoende aanleiding om eens terug te blikken…

Mijn verjaardag was fantastisch en raar tegelijk. Eigenlijk erg vergelijkbaar met elke dag hier, maar dan in een uitvergroting. Fantastisch omdat ik zoveel post kreeg uit Nederland. Al dagen vantevoren kreeg ik mijn eerste post, een knalgele brief vol stickers, die ik meteen herkende als van mijn lieve oma M.  Ik wist dat het verjaarspost was omdat ze met koeie-letters in de linker-bovenhoek “BIRTHDAY POST” had geschreven. Dat kon niet missen – de aanloop naar mijn verjaardag was begonnen! Toevallig kwam haar brief tegelijk aan met de brief van mijn andere lieve oma B. Wat bof ik toch met zulke geweldige oma’s! Het was alsof zij vanuit Nederland het startsein hadden gegeven, want vanaf die dag bracht onze postbode elke dag nieuwe enveloppen met bekend handschrift. Wat een feest! Elke envelop, elk pakketje ging op een stapel die elke dag groeide, de stapel “post te openen op mijn verjaardag”. Hoewel ik net als iedereen natuurlijk post kreeg op mijn verjaardag, voelde het nu extra speciaal – we zijn nog niet vergeten, zoveel mensen hebben aan ons gedacht!

Een fantastische dag was het, met een ritje naar Coronado beach, een wandeling op de boardwalk met uitzicht op de skyline van San Diego en frozen yoghurt (van Coldstone) in plaats van taart. Het was (voor San Diego begrippen) bitter koud, zo’n 15 graden met wind die het te koud maakt voor blote benen, en een grauwe lucht, waar ik ergens blij van werd omdat het leek alsof we even in Nederland waren (hoewel het op mijn verjaardag in Nederland meestal mooi weer was – maar ik hoorde al van velen van jullie dat het weer nu pet is – tijd om wat van ons mooie weer jullie kant op te sturen?). Het openen van alle post maakte me zo gelukkig! Ik kreeg fantastische kadootjes en gelukswensen, zo enorm lief hoe er brieven volgepend waren, het voelde even alsof ik met jullie allemaal aan de keukentafel zat. Jeempie, wat mis ik jullie!

Het is de afstand. Die maakt het raar. Gevoelsmatig dichtbij, maar psychologisch (en feitelijk) zo’n afstand! Natuurlijk weet ik dat we niet vergeten zijn, want waarom zouden onze familie en vrienden ons vergeten zijn terwijl ik elke dag aan ze denk? Toch is het meer dan dat. Hoe verder weg je bent, hoe meer je aan thuis denkt. Ik denk aan jullie. Ik denk aan de routines die we hadden, en die ik nu zo enorm mis. Ik denk aan onze poezen Ollie en Sam, die ik zo vreselijk mis. Ik denk aan de onmogelijkheid om ‘ even’  naar onze ouders te rijden, die toen slechts 1 tot 2 uur ver weg woonden, en naar vrienden die vaak nog dichterbij woonden… Toch leek dat toen ver weg, en er was te weinig tijd, of het kwam niet uit, of er was wel een andere reden om niet te gaan. En nu, nu IS het ver weg, 14 uur, op z’n minst. He, bah! Gelukkig zaten jullie op mijn verjaardag even allemaal aan mijn keukentafel…

En gelukkig is er Facebook en Skype. Via Skype sprak ik met mijn vader en moeder. Via Facebook kreeg ik tientallen felicitaties, en dat begon al ruim voordat mijn verjaardag hier in San Diego begon – omdat Nederland nu eenmaal 9 uur voorloopt! Dus voelde ik me al vanaf 16 mei 3 uur ‘s middags een beetje jarig. Dat was natuurlijk fantastisch!

Wat raar was, was dat het tijdsverschil er wel voor zorgde dat een aloude traditie opeens verdwenen was. Normaal gesproken zet ik elk jaar op mijn verjaardag mijn wekker op 07.27 uur ‘s ochtends. Dat geeft me een minuut om wakker te worden, zodat ik om 07.28 uur precies kan beseffen dat ik een X-aantal jaar eerder precies op dat moment het levenslicht zag. Ik vond dat altijd zo’n bijzondere traditie, dat ik mijn verjaardag aftrapte door dat moment een beetje te vieren, precies zoveel jaar later. Het leek me nog meer bijzonder nu ik zelf bij een geboorte was geweest, nu ik wist hoe het gaat als een kind wordt geboren (hoewel de romantiek me tegenviel zo op een operatiekamer tijdens een keizersnede, haha, maar toch – voor Tosca was het de start van haar leven en voor mij toen ook, en dus een oer-belangrijk moment). Maar hoe moet ik dat doen met tijdsverschil? Technisch gezien moet ik dus opeens een wekker zetten om 22.28 op 16 mei. Maar dat is natuurlijk raar. Ten eerste omdat ik dan waarschijnlijk nog wel wakker ben, dus geen wekker nodig heb (hee, grappig – wekker wakker wakker wekker! Wokker?) Ten tweede is het raar om je verjaardag te vieren op de 16e ‘s avonds als je al jaren jarig bent op 17 mei in de ochtend! Zeventien mei is zeventien mei, niet de zestiende. Maar als ik de wekker zet op 17 mei om 07.27 plaatselijke tijd, dan hou ik de boel natuurlijk ook voor de gek, want technisch gezien heb ik ‘het moment’  dan natuurlijk al lang gemist!

Waarschijnlijk vond ik het een te moeilijke keuze, want ik stelde ‘m uit tot ik wakker werd op 17 mei – een uur of 9 in de morgen… De rest van de dag heb ik spijt gehad dat ik er niet bij stil heb gestaan, op wat voor moment dan ook. En dus doe ik dat nu, met jullie, op dit blog – op dit moment is het 32 jaar, 3 dagen,  6 uur en 14 minuten geleden, dat ik geboren ben. Misschien is er een nieuwe traditie geboren…

Alhoewel, bij nader inzien is het eerder hoog tijd om nu weer naar bed te gaan… ;-)

Nog bijna een jaar om de knoop door te hakken – wat denken jullie?

Liefs, Nienke

*PS Ik besef opeens dat ik in 2009 ook al hier jarig was! Gek, ik kan me niet herinneren of ik toen om 07.28 wakker was… Ik weet wel dat Jops op mijn verjaardag op bezoek was, en dat we mijn verjaardag toen gevierd hebben bij de Wilson Creek Winery in Temecula. Toch voelde deze verjaardag anders – toen, in 2009, wist ik dat ik bijna naar huis zou gaan en dat mij bezoek aan San Diego zeer tijdelijk was – ik voelde mij toen behoorlijk ‘Nederlands’  jarig. Nu weet ik dat er nog tenminste 2 verjaardagen hier zullen volgen – tijd dus om een beslissing te maken over 07.28!! En hopelijk ook volgend jaar weer net zulke leuke verjaarspost en felicitaties uit Holland! Dank aan jullie allemaal!!!

Papa en mama zijn 40 jaar getrouwd

Tsjonge jonge wat vliegt de tijd!! Papa en mama zijn alweer 40 jaar getrouwd! VEERTIG jaar! En de dag waarop we dit heuglijke feit hebben gevierd is inmiddels ook alweer dik 3 weken geleden. DRIE weken!

“Als we 40 jaar getrouwd zijn, willen mama en ik, samen met jullie, 2 weken naar Rome. Verder zeg en doe ik niks. Jullie regelen het maar”. Zo ongeveer gaf papa ongeveer 2 jaar geleden de wens aan om deze mijlpaal te vieren. Met alle liefde en plezier hadden we dat natuurlijk gedaan!! Er kwamen alleen 2 “dingetjes” tussendoor: Tosca werd geboren en samen met haar verkasten Nienke en ik naar de andere kant van de wereld. Hmmmm…

In de aanloop naar 6 mei 2012, hebben Nienke, Pim, Koen en ik nog koortsachtig overlegd wat we dan zouden doen. Rome was wel erg omslachtig voor ons vanuit San Diego. Misschien een rondreis langs de Oostkust van de VS?! We hadden goede verhalen gehoord van neef Laureijs en Nienke en ik hadden zo’n reis nog op ons verlanglijstje staan. Bovendien zou het een mooie aanvulling zijn op de schitterende reis langs de Westkust van de VS, die we met ons gezin (toen zonder “aanhang”) maakten in 1997, ter ere van het 25-jarig huwelijk van papa en mama. Dat werd het voorstel dat we het Robijnen paar  deden, als alternatief voor Rome.

“Al vieren we het in een kartonnen doos onder een brug aan de Seine. Of een hutje op de hei. Doe niet zo gek, wij komen gewoon met z’n allen naar San Diego en vieren het daar!”. Dat was ongeveer het antwoord van papa :) Ze hadden de Rome dromen al lang laten varen. “Dat kunnen we altijd met z’n tweetjes nog doen, als we dat willen”. Pim en Koen waren er ook niet vies van een bezoek aan San Diego en zij besloten het te combineren met een tripje naar New York. Voor ons natuurlijk een hele verademing: we hoefden niet met Tosca weer in een vliegtuig en alles meesjouwen :) Lekker in ons eigen bed slapen en Tosca in háár eigen bedje.

In het geniep hadden wij natuurlijk een leuke dag geregeld en op 6 mei, om 10:00 stond er een grote zwarte limousine voor de deur! Oh wat vonden ze dat mooi! Schitterend! M’n vader was net een klein jochie, prachtig om te zien! De limousine werd gereden door James (hoe toevallig) en was goed gevuld met drankjes en een fles verrukkelijke amandel champagne!! Op aanraden van James, mixten we de bubbels met jus d’orange en zo zaten we om half elf ‘s ochtends al aan de “Mimosa’s” op weg naar het Noorden!

Vlak voor onze eerste bestemming verklapten we het programma van de dag: twee wijnproeverijen op wijnboerderijen in het Temecula wijngebied met tussendoor een heerlijke lunch! De eerste “winery” was Leoness Cellars, beroemd om hun rode wijnen. Na 5 heerlijke wijntjes, met uitgebreide uitleg van de zeer vriendelijke staf, sloegen we allemaal de nodige flesjes wijn en port in om thuis te kunnen terugdenken aan deze gezellige, knusse winery.

Tijd voor wat voedsel om de alcohol wat te absorberen :) James reed ons naar het Pinnacle restaurant, dat bij de Falkner winery hoort. Voor een zéér schappelijke prijs hebben we voortreffelijk gegeten, met uiteraard een bijpassend glaasje wijn bij ieder gerecht :)

Wilson Creek Winery

Wilson Creek Winery

De laatste wijnproeverij was bij Wilson Creek, de winery die de smaakvolle Almond Champagne produceert die we in de limousine soldaat hadden gemaakt en ook de winery waar Nienke en ik in 2009 al een keer geweest waren. Eigenlijk was er “geen plek meer in de herberg”, maar een erg overtuigende James (die natuurlijk al JAREN mensen naar deze wineries brengt) zorgde ervoor dat we toch ook hier naar binnen konden! Ook hier hebben we weer een heleboel geleerd van de wijnen die we hebben geproefd. De “barman” deed ook erg z’n best om er iets speciaals van te maken, zeker nadat hij hoorde dat wij iets te vieren hadden! Papa en mama kregen allebei een “celebratory cork” om hun nek gehangen en papa kreeg de kans om van de Zinfandel Port zowel de gefilterde als de ongefilterde variant te proberen. Wat een verschil! Toen papa vroeg of hij van de ongefilterde port een fles kon kopen, was het antwoord helaas ‘nee’. “You can buy the whole barrel, if you offer the right price!”. Blijkbaar mag ongefilterde port niet verkocht worden: de kans dat er micro organismen in zitten waar je ziek van kunt worden is te groot. Helaas gaat bij het filter proces ook een groot deel van de smaak en ‘diepgang’ van de port verloren… Helaas…

Papa had tot slot ook nog een verrassing in petto voor mama :) Hij had heel goed opgelet toen zij, samen met Pim en Koen, door het Spaanse kunst dorpje in Balboa Park waren gelopen waar mama een hele mooie hanger had gezien. Mama was helemaal overdonderd en vond het een prachtig kado!

Nadat James ons weer veilig thuis had afgezet, zonder het uur dat we langer gebruik hadden gemaakt van zijn diensten in rekening te brengen(!), hebben we nog genoten van een heerlijk maal met veel ge-BBQ-d vlees en frisse salade! Het grootste kado voor mijn lieve ouders, is toch het samenzijn met zoons, (schoon)dochter en kleindochter. En dat geldt eigenlijk voor ons allemaal!

PS. Voor de nieuwsgierigen onder jullie: ja, Tosca is er (natuurlijk) de hele dag bij geweest en, nee, Tosca heeft geen wijn of amandel champagne in haar flesjes gekregen die dag :)

Taal en gekkigheden… Deel 2!

Losse observaties van taal- en cultuurverschillen, deel 2.

Waarom zijn supermarktkarretjes hier allemaal 1,5 keer zo groot (oké, ligt voor de hand met al die gallon-4-literpakken drinken hier) en vooral…waarom zijn ze van plastic, terwijl ze in NL van staal zijn? Het meest originele antwoord wordt beloond ;-)

Een uitmuntend bewijs van de shopping mentaliteit (lees; gekte) van de Amerikanen; ze hebben hier zelfs een aparte ‘roltrap’ voor hun winkelwagentjes!!! Fotobewijs volgt!!!

Gek fenomeen – ik heb steeds meer moeite met het vinden van Nederlandse woorden. We zijn nauwelijks een maand van huis, maar al in de 2e week merkten Jops en ik dat het zoveel handiger en sneller was om in het Engels tegen elkaar te praten! We hadden ons nog ZO voorgenomen om echt Nederlands te blijven praten met elkaar voor Tosca en vonden dat voornemen zelfs een beetje overdreven, want waarom zou je ineens in een andere taal met elkaar gaan praten? Nu, slechts een paar weken later, betrappen we elkaar op zinnen als “Nien, nemen we dan hier de five south?” en “Nien, de cable guy komt morgen, ik moet nog even checken of ik hem moet tippen, en dan hebben we wireless. Oh en ik moet ook nog baseball tickets halen, hoop dat we front row kunnen zitten”. De mooiste tot nu toe; “Oh Jops, was het de gardner nog gelukt om met zijn truck in de alley te komen?” Kortom; lieve vrienden, wij hebben sinds vandaag wireless en laten we snel Skypen voordat Tosca een of ander slap aftreksel van Nederlands leert ;-)

Leuke verschillen in spreekwoorden tussen NL en de VS;
* Waar wij zeggen “trekken aan een dood dier” zijn de Amerikanen iets specifieker; “pulling a dead horse”
* Interessant alternatief voor “Twee vliegen in één klap slaan”: “Killing two birds with one stone”. Toch iets groffer, die Amerikanen ;-)

Nederlands vs. Amerikaans
Chaise longue =>;; Chaise lounge
Cabriolet =>;; Convertible
Cacao =>;; Cocoa

En tenslotte een positief vervolg op mijn voorgaande toilet-tirade;
Wat ik een erg fijn verschil met Nederland vind, is dat de toiletten hier overal niet alleen gratis zijn, in veelvoud aanwezig en vaak makkelijk te vinden, er overvloedig wc papier is, en ze veelvuldig worden schoongemaakt (zie deel 1 over de bacteriebange Amerikanen), maar dat er ook in alle toiletten warm stromend water is.
Warm! Dus geen ijspegeltjes meer of heldendaden om je handen enigszins schoon te krijgen na een bezoek aan een ijskoud smerig tankstationtoilet!!! Dat noem ik luxe!!! Nog een opvallend wc-feitje (nu we toch bezig zijn, ik kan hier dagen over doorgaan, haha); er is altijd een invalidetoilet dat groot genoeg is om samen met de kinderwagen in te gaan. REUZE handig als papa en mama tegelijk moeten plassen – dan neem ik gewoon de kinderwagen mee naar binnen! Maar wat de Amerikanen daarvan zouden zeggen… ;-)

En ten slotte;
We werden laatst door Amanda (afdelingshoofd van Education Studies bij UCSD (University of California, San Diego) en dus mijn baas) gewaarschuwd om Tosca niet uit het zicht te verliezen. Niet omdat ze eventueel gekidnapt zou kunnen worden, welnee! Nee hoor! Waarom dan wel? Omdat we anders gearresteerd en aangeklaagd kunnen worden voor child abandonment en neglect!! Echt waar!!! Blijkbaar wordt daar erg op gelet hier… Het lijkt me toch dat er ergere dingen zijn dan de kinderwagen even een paar meter verder te laten staan in de supermarkt, binnen het zicht en (zoals sommigen zouden zeggen maar raar in deze context) binnen spuugafstand?!! Maar nee, volgens onze Amerikaanse vrienden kunnen we dit maar beter serieus nemen… Dus dat doen we dan maar. Sinds een dikke week voel ik me zowat met virtuele gom vastgeplakt aan de kinderwagen ;-) Wordt vervolgd!

Slapen in plastic…

We moeten wellicht alweer op zoek naar een nieuw matrasje voor Tosca… Na wat onderzoek bleken alle Amerikaanse kindermatrasjes bedekt met een dikke laag plastic, net zoals in het ziekenhuis of, zoals velen van jullie van orkesttournees en -repetitieweekenden zullen weten te herinneren, zoals in jeugdherbergen. Erg hygiënisch dus (denk weer aan de bacteriebange Amerikanen) en makkelijk schoon te maken, maar ook erg slecht ventilerend. Het idee van een slecht ademend matras stond me erg tegen, vooral omdat Tosca het net als ik snel warm heeft. Maar er leek niets anders te koop, en als alle kinderen hierop slapen, dan zal het wel goed zijn, toch? Ook heb ik de matras uitgezocht die overal lovende reviews kreeg, erg populair is en niet de goedkoopste is. Genoeg onderzoek gedaan dus. Na een paar nachten constateerden we dat het toch echt verschrikkelijk is; Tosca zweet zich kapot, zelfs onder een lakentje bij een kamertemperatuur van 17 graden! Ik snap niet dat dit Amerika’s meest populaire kindermatrasje is! Gaat schoonmaakgemak dan echt boven een goede nachtrust en comfort? En echt hygiënisch lijkt het me toch ook niet, badend in het zweet slapen… Snel maar weer op zoek naar een ander matrasje…

Een zelfde beleving hadden we met ons nieuwe beddengoed. In Nederland keek ik nooit naar het materiaal waar beddengoed van was gemaakt. Dat is toch altijd katoen, nietwaar? Ook hier lette ik dus niet op en ging voor de goedkoopste set van deken plus 2 lakens plus kussenslopen. 60 dollar, prachtige deal; ik koop er meteen twee! Thuis de set meteen in de wasmachine en aansluitend in de droger. Zo zacht als de deken (in het Engels heeft deze de prachtige naam ‘comforter’) de droger inging, zo hard en kreukelig kwam hij eruit. Wat bleek; 100 % polyester dat half gesmolten was in de droger en weer keihard opdroogde!!! Argh! Wie wil er nu onder en op plastic slapen?!! Gekke Amerikanen!!!

Na enkele nachten hebben we besloten om deze sets maar even te blijven gebruiken – een goede set is erg duur want veelal van ‘Egyptian cotton’, katoen is echt een luxeproduct dus. Je kunt zelfs kiezen tussen 2 soorten kwaliteit: 200 en 400 count thread… Keuzes keuzes keuzes… Voorlopig voor ons nog even plastic, voor Tosca hopelijk snel iets beters!