Van 't Hof & Co

Welcome to Van 't Hof & Co

Van 't Hof & Co - Welcome to Van 't Hof & Co

Slapen in plastic…

We moeten wellicht alweer op zoek naar een nieuw matrasje voor Tosca… Na wat onderzoek bleken alle Amerikaanse kindermatrasjes bedekt met een dikke laag plastic, net zoals in het ziekenhuis of, zoals velen van jullie van orkesttournees en -repetitieweekenden zullen weten te herinneren, zoals in jeugdherbergen. Erg hygiënisch dus (denk weer aan de bacteriebange Amerikanen) en makkelijk schoon te maken, maar ook erg slecht ventilerend. Het idee van een slecht ademend matras stond me erg tegen, vooral omdat Tosca het net als ik snel warm heeft. Maar er leek niets anders te koop, en als alle kinderen hierop slapen, dan zal het wel goed zijn, toch? Ook heb ik de matras uitgezocht die overal lovende reviews kreeg, erg populair is en niet de goedkoopste is. Genoeg onderzoek gedaan dus. Na een paar nachten constateerden we dat het toch echt verschrikkelijk is; Tosca zweet zich kapot, zelfs onder een lakentje bij een kamertemperatuur van 17 graden! Ik snap niet dat dit Amerika’s meest populaire kindermatrasje is! Gaat schoonmaakgemak dan echt boven een goede nachtrust en comfort? En echt hygiënisch lijkt het me toch ook niet, badend in het zweet slapen… Snel maar weer op zoek naar een ander matrasje…

Een zelfde beleving hadden we met ons nieuwe beddengoed. In Nederland keek ik nooit naar het materiaal waar beddengoed van was gemaakt. Dat is toch altijd katoen, nietwaar? Ook hier lette ik dus niet op en ging voor de goedkoopste set van deken plus 2 lakens plus kussenslopen. 60 dollar, prachtige deal; ik koop er meteen twee! Thuis de set meteen in de wasmachine en aansluitend in de droger. Zo zacht als de deken (in het Engels heeft deze de prachtige naam ‘comforter’) de droger inging, zo hard en kreukelig kwam hij eruit. Wat bleek; 100 % polyester dat half gesmolten was in de droger en weer keihard opdroogde!!! Argh! Wie wil er nu onder en op plastic slapen?!! Gekke Amerikanen!!!

Na enkele nachten hebben we besloten om deze sets maar even te blijven gebruiken – een goede set is erg duur want veelal van ‘Egyptian cotton’, katoen is echt een luxeproduct dus. Je kunt zelfs kiezen tussen 2 soorten kwaliteit: 200 en 400 count thread… Keuzes keuzes keuzes… Voorlopig voor ons nog even plastic, voor Tosca hopelijk snel iets beters!

Taal en gekkigheden… Deel 3!

Zouden Amerikanen meer respect hebben voor hemelse fenomenen zoals de maan en de seizoenen? Waarom schrijven ze deze anders (veel vaker dan wij) met een hoofdletter? Bijvoorbeeld; Spring, Summer, Fall (Autumn hoor je hier zelden, is vaker een meisjesnaam), Winter, the Moon, alle maanden met een hoofdletter… Wie weet waarom mag het zeggen!

Nog een raar iets – alle maten zijn hier BIJZONDER irritant en onhandig!!! Waarom gebruikt Amerika een ander systeem dan het superlogische metrieke stelsel dat wij gebruiken?! Laat me het proberen uit te leggen… Wij gebruiken de meter als maat voor zowel lengte als oppervlakte én inhoud. Makkelijk om te rekenen tussen deze drie, die immers aan elkaar gerelateerd zijn. Ook hebben we makkelijke afspraken over eenheden die kleiner en groter zijn: 1 meter = 10 dm = 100 cm = 1000 mm. En natuurlijk de andere kant op (decameter, hectometer, kilometer, etc.). Ook met gewicht kunnen we makkelijk rekenen; ook daar gaan de eenheden in stapjes van 10 en we gebruiken zelfs dezelfde voorvoegsels (mili-gram, kilo-gram, etc.). Tot zover bekend, en deze maten zitten ook echt in ons ‘systeem’ – we weten niet beter en het rekenen gaat vanzelf. Totdat je hier komt…

De Amerikanen gebruiken een ander systeem, dat berust op geschiedenis en daarom ook wel het traditionele systeem wordt genoemd (of soms heel dominant het ‘customary system’, haha!). Zij rekenen afstand in inches, feet, yards en miles. Een inch is ongeveer 2,54 cm. En nu komt het; het omrekenen tussen deze maten is een RAMP! 12 inch = 1 feet. 3 feet = 1 yard. 1760 yard = 1 mile… Dus onze Europese intuïtie werkt hier totaal niet. Ik wilde laatst lint kopen voor Tosca’s kamer. Ik had bedacht dat 2 meter genoeg zou zijn en had dat in mijn hoofd omgerekend naar feet (dat is redelijk te doen, 1 m is ongeveer 3,3 feet). Goed, 6,6 feet dus. Was ik in de winkel, stond er op de rol lint die ik wilde kopen “118 inches”… Weet ik veel of dat voldoende is?!!! Gelukkig heb ik een iPhone op zak die me kan vertellen dat 118 inch genoeg is voor mijn projectje… Maar onhandig is het wel!
En dan de inhoud. Vloeistoffen gaan in fluid ounces (fl.oz), cups, pints, quarts en gallons. Een gallon is ongeveer 4 liter. Gaan we weer: 1 gallon = 4 quarts (best logisch, dus een quart is ongeveer een liter). 1 quart = 2 pints = 4 cups = 32 fl.oz. Voor een recept heb ik 6 fl.oz. water nodig. Je wilt niet weten hoe lang het duurde voordat ik enigszins een gevoel had bij hoeveel 6 fl.oz. ongeveer was (om het jullie te besparen, één fl.oz. is ongeveer 30 ml, haha). Oja, en in gewicht is 1 pond iets meer dan 1 pound (afkorting ‘lb’, lekker logisch), want 1 pound = 0,45 kg = 16 ounces… Zucht, volgens mij ga ik hier nooit aan wennen ;-)

En dan heb ik het nog niet eens gehad over het schrijven van een datum. Stel, je hebt een meeting op 5/11/12. Alle tijd, dat duurt nog dik 6 maanden, denken wij. Fout! Amerikanen draaien dag en maand om, dus dit is 11 mei! Ook schrijven ze zelden een 0 in de maand, zoals wij 11/05/2012 zouden schrijven. Ik ben op mijn werk dus super alert, want een fout is snel gemaakt! En als iemand e-mailt; “Let’s meet at 8″, dan vraag ik soms ter verduidelijking “Morning (AM) of evening (PM)?” Amerikanen gebruiken AM en PM en niet zoals wij een 24-uurs klok. Genoeg om aan te wennen dus ;-)

Hier tenslotte nog een leuke grafiek over deze verschillen tussen Amerika en de rest van de wereld – q.e.d. ;-)

20120423-080051.jpg

Taal en andere Amerikaanse gekkigheden

Losse observaties van taal- en cultuurverschillen, deel 1.

Ik vind het erg leuk om de verschillen tussen de Amerikaanse en Nederlandse cultuur te zien. Veel herinner ik me nog van de vorige keer dat ik hier was. Bij deze het begin van (hopelijk) een serie van interessante cultuurverschillen die mij zo als nieuwe tijdelijke immigrant opvallen.

Vergelijk het Nederlandse ‘brandweerman’ met ‘San Diego Firefighter’… Ik vind dat ‘firefighter’ een stuk indrukwekkender klinkt! Daarom pleit ik ervoor dat wij onze brandweermannen en -vrouwen voortaan ook ‘vuurvechters’ noemen. Inclusief hun standplaats. Want zeg nou zelf, wat klinkt er gaver dan Metslawierster vuurvechters?!!

Amerikanen zijn behoorlijk ‘germofoob’, oftewel, bacteriebang. Ik verbaas mij dagelijks over de meest gekke plekken waar je ontsmettingsmiddel tegenkomt. Op bijna elke hoek in openbare gebouwen (vliegveld, universiteit) vind je een pilaar met desinfecteergel voor je handen. Op bijna elk toilet hangt een doos met wegwerp papieren beschermhoezen voor op de toiletbril, die je na gebruik in de wc gooit. Een snelle ronde langs mijn meestal erg ‘normale’ Amerikaanse vrienden leert dat je deze ook ECHT gebruikt, want ieuw – wie heeft er wel niet allemaal op die wc gezeten?!!! Op een openbaar toilet (overal behalve thuis) spoel je bij voorbaat door met je voet de spoelknop over te halen (wat vaak heel wat oefening, rare capriolen en evenwicht vergt). In de supermarkt zorg je toch vooral dat de duwstang van je karretje schoon en bacterievrij is door deze af te nemen met speciaal aangeboden gedesinfecteerde doekjes (wipes). Je zet je tas nooit op de grond en bij voorbaat ook niet op een (openbaar) bankje naast je. En als het even kan, heb je zelf altijd desinfecterende gel of wipes bij je. Verbazingwekkend goed zijn hier de schoonmaakmiddelen; waar ik in Nederland altijd dacht dat de reclamefilmpjes de schoonmaak- of waskracht van bepaalde producten nogal eens overdreef, is het hier wel degelijk een kwestie van sprayen en afnemen en het blinkt! Echt waar, het is ‘amazing’ ;-) Waarschijnlijk ook vanwege de chemische troep die (terecht) in Nederland niet verkocht mag worden…

De enige bevolkingsgroep die mij in al deze bacteriebange gekte nog meer verbaast, zijn de Aziaten – sommigen van hen lopen permanent met mondkapjes. Ik vraag me altijd af – wat zouden de bacteriën hiervan denken? Volgens mij lachen ze zich suf! Zou het nou echt bacteriën tegenhouden en belangrijker, word je er minder snel ziek van?

Als nieuwe moeder probeer ik me maar niet gek te laten maken over wat dit allemaal voor Tosca kan betekenen en ga ik voor het oerHollandse motto ‘What doesn’t kill you makes you stronger’… Ook vraag ik me af waarvoor ik nu banger moet zijn, de bacteriën of de zeer chemische/giftige schoonmaakmiddelen, zeker nu Tosca steeds vaker alles wat ze te pakken krijgt in haar mond stopt en likt… Dus niet teveel nadenken en gewoon gezond verstand volgen. Al denk ik dat die wegwerp-toilethoezen nog zo slecht niet zijn, sinds ik een hele vieze zwerver uit een openbaar toilet zag komen…

Mo’ money, mo’ problems

Daar zitten we dan, in het kantoor van de “property manager” (zeg maar, “zaakwaarnemer” van de verhuurder) van ons nieuwe huis. We zijn de eersten in 30 jaar die de talloze pagina’s aan contracten en verklaringen (“voor zover wij weten is er geen lood-dragende verf gebruikt, maar kijk uit dat die kleine niet alsnog een verf schilfer in haar mondje stopt”) ook daadwerkelijk doorlezen :). Tenslotte de vraag of we, als we twee dagen later de sleutels komen ophalen, een cheque voor een slordige $9600 willen meenemen. Dit is voor 2 maanden huur als borg en 2 maanden (en een beetje) huur die vooruit betaald moet worden. Geen enkel probleem! We zijn in Nederland heel braaf geweest en hebben heel veel centjes gespaard…

Maar…

HOE KRIJG JE DIE ROTCENTEN OP EEN AMERIKAANSE BANKREKENING?!? In 2 dagen tijd wel te verstaan!! Met een pinpas kun je op een dag maximaal $600 per keer uit de muur trekken. Als je geluk hebt, een paar keer achter elkaar. Per bankrekening, per pas. Voor creditcards is het maximum $500. Hoe we dat weten? We hebben dik een uur lang dat apparaat staan leegtappen om het vervolgens binnen op Nienke’s Amerikaanse rekening te storten. Na 8 transacties waren alle passen “leeg”, maar hadden we nog maar de helft van het benodigde bedrag!

Gelukkig zijn we gezegend met zeer gulle, welvermogende en bereidwillige vrienden, goed van vertrouwen, die ons meteen het resterende bedrag hebben geleend! We hebben inmiddels de sleutels en zijn aan het genieten van ons nieuwe (t)huis!

Huizenjacht

Eén van de belangrijkste en eerste dingen die we in San Diego moeten regelen is een eigen woning. Nog helemaal gaar van de jetlag zijn we op dinsdag meteen langs 3 appartementen complexen in La Jolla, een mooie en goede wijk dichtbij UCSD (de universiteit waar Nienke gaat werken) en dichtbij het strand, gereden. Alledrie vielen ze af: de één was “te betonnen”, de ander was te donker en te dichtbij de snelweg. De laatste was zelfs “te posh” voor ons: het complex had gratis kooklessen, yoga/pilates lessen, een eigen bioscoopje(!), 2 zwembaden (waarvan “slechts” 1 verwarmd…), een “pool house” dat je kon gebruiken voor feestjes (de eindschoonmaak van 15 dollar is verplicht maar ook erg relaxed), zogenaamde “cabana’s” bij het zwembad, een grote gemeenschappelijke zitkamer met big screen TV, 2 gyms, etc etc etc.

Thuis maar weer eens het internet afstruinen. Nienke vond een vrijstaand huis in Bay Park. Wel “ietsje duurder”, maar dan hadden we geen last van eventuele luidruchtige boven/beneden/voor/achter/zij-buren. We konden donderdag komen kijken, samen met de overige 11 geïnteresseerde stellen… *slik*

Het huis was geweldig. Het heeft maar liefst 2 garages: 1 voor 1 auto en 1 voor 2 auto’s. Binnen zijn er 2 slaapkamers, een ruime eetkeuken, woonkamer met open haard (heel hard nodig in een stad waar het 10 maanden per jaar mooi weer is… NOT) en een ietwat kleine badkamer (ja, één badkamer slechts…). Achter het huis ligt een prachtige grote en beschutte tuin. Een grote boom zorgt voor lekker veel schaduw en er staat een “hot tub” die nog werkt ook (wederom… hard nodig in Zuid Californië…). Maar het meest spectaculaire is toch wel het uitzicht op de Mission Bay vanuit de woonkamer:

Invullen die application form!! En betalen die 2×35 dollar die je kwijt bent als je “het niet wordt”… We zouden zondag of maandag gebeld worden met “de uitslag”.

Eenmaal thuis bij Lisa en Jerry, beseften we dat we nu als de sodemieter alle andere “potentiële” huizen moesten gaan bekijken om in ieder geval een “well informed decision” te nemen, móchten we geselecteerd worden voor het huis in Bay Park.

Vrijdag zijn we super-efficiënt aan de slag gegaan. Nienke, mijn kaartlezende wonder-navigator, stuurde mij vloeiend langs alle woningen. Gelukkig viel de helft al snel af: zeer slecht onderhouden huis, een buurt waar je de kriebels van krijgt of een huis dat, met een beetje pech, als verlenging van de landingsbaan van het internationale vliegveld gebruikt wordt… Er bleef nog 1 interessant pand over: een “town house” op een soort appartementen complex in La Jolla.

De volgende dag belden we een NLse makelaar, Emily, die Nienke op internet had gevonden om te vragen of we het huis in La Jolla konden bezichtigen, liefst diezelfde dag nog. Dat kon. Om 11:00. Gaat om 10:10 de telefoon: de makelaar van het huis in Bay Park… de eigenaar had ons uitgekozen als “de gelukkigen”! WOW! SHIT! EN NOU?!?! Op advies van Emily hebben we gedaan alsof we het helemaal tof vonden en Nienke maakte een afspraak voor maandag om het contract te tekenen bij de makelaar. Vervolgens gewoon vrolijk dat andere appartement gaan bekijken met Emily… Afhaken bij Bay Park kon altijd nog, we hadden immers nog niks getekend… Helaas maakte de bezichtiging het er niet makkelijker op: hoewel compleet tegenovergesteld, was ook dit een super mooi huis met dubbele garage, met trap naar de keuken, volledige appliances in die keuken (iets wat in Bay Park nog deels ontbrak, bijv. geen koelast(!) en geen vaatwasser :S), en boven 2 kamers: 1 met “ensuite” badkamer en 1 logeer kamer met op de gang nog een volledige tweede badkamer (dus met wasbak, toilet, bad en douche!). Het appartementen complex is érg lommerrijk en heeft een tennisbaan en zwembad. De winkels zijn aan de overkant van de straat en Nienke kan naar het werk lopen (minder dan 1 mile) of ze kan voor de deur op de bus stappen. Geen noodzaak voor een tweede auto dus.

De twijfel sloeg toe…

De huizen zijn ZO verschillend! Het huis in La Jolla zou de verstandige, makkelijke, economische en meest praktische keuze zijn. Het huis in Bay Park maakt ons avontuur compleet: we moeten nóg meer dingen regelen en het is meer werk om daar echt “ons thuis” van te maken. We wonen dan wel ECHT midden tussen de Amerikanen (en niet tussen de internationale studenten en docenten van UCSD), hebben waarschijnlijk vrij snel 2 auto’s nodig maar hebben dan wel een fantastische view op de baai en iedere avond om 22:00 vuurwerk van SeaWorld dat we kunnen zien… schijnbaar… :)
Gisteren hebben we na heel lang wikken en wegen gekozen voor het huis in Bay Park. We gaan vandaag naar de makelaar voor de laatste “onderhandelingen” en contracten en dan krijgen we binnenkort (misschien zelfs vandaag al) de sleutel! Dan kunnen we gaan shoppen voor een bank, bed, kinderkamer, TV, eettafel & stoelen, bestek, servies, keukengerei, tuinset, barbecue en nog veel meer spullen en prullen. En wellicht plannen we al snel onze eerste “garden party” met als “dubbel toetje” een zonsondergang en vuurwerk :)

Ojee, help, we zijn er!

Ooh… Help! Wat nu?
We hadden natuurlijk duizend lijstjes, planningen en zelfs een heus project bord op onze keukendeur met alles dat we moesten regelen in Nederland… Alles georganiseerd, volkomen doordacht en met militaire precisie uitgevoerd… Gebuffeld, geploeterd, doorbijten, volhouden, bellen, nogmaals bellen, nog meer bellen, doorgaan, doordenken, e-mailen, nog meer e-mailen, plannen, nog meer plannen, checken, dubbel check, triple check…

En opeens zijn we er er!!! Dat is zo onwerkelijk! En nog erger – we hebben geen lijstjes! Geen to-do’s, geen plannen, geen project bord om ons te vertellen wat we moeten doen… Ooh… HELP! ;-)

Maar gelukkig is er de jetlag ;-) Dus om je een indruk te geven van de dingen die je als verse net-gearriveerde expat moet regelen, en dus de gedachten die mij nu wakker houden om 5 uur ‘s morgens, volgt hier onze to-do list voor de komende dagen ;-)

To-do 1 is telefoons regelen, want die hebben we nodig om (goedkoper) makelaars te kunnen bellen om huizen te bezichtigen. CHECK! Gisteren hebben we ons ruim 4 uur lang in de Verizon winkel uitgebreid laten informeren over telefoons en bellen in de VS. Het werkt hier allemaal iets anders (en is flink duurder) dan in Nederland – zo betaal je niet alleen voor je uitgaande gesprekken en sms’jes, maar ook voor al het inkomende verkeer. Dat betekent dus dat als Alan mij 5 minuten belt, er 5 minuten van zijn bundel afgaan, maar ook van de mijne! Opletten dus, want de minuten die je koopt, moet je dus eigenlijk grofweg door 2 delen. Basisabonnement voor een family pack waarbij Jops en ik samen 2000 minuten te verdelen hebben, kost 100 dollar. Maar daarbij krijg je dan weer gratis bij: bellen in de VS tussen 9 uur ‘s avonds en 6 uur ‘s morgens, in het weekend en tussen Verizon nummers altijd en onbeperkt (dus tussen ons onderling en met Lisa en Jerry), en gratis bellen naar tien zelf te kiezen niet-Verizon Friends&Family nummers. Daar komt dan nog 10 dollar p.p. bij voor 1000 sms’jes (eigenlijk dus 500 maar nogsteeds megaveel), plus 30 dollar p.p. voor 2 Gb mobiel internet (dat kan hier niet meer onbeperkt). Dan ook nog 20 dollar voor een derde (wireless en dus verhuisbare) thuislijn, handig voor het Nederlandse thuisfront dat wellicht niet altijd Skype open heeft staan en waarnaar we ook altijd gratis kunnen bellen. Totale maandelijkse kosten dus 200 dollar. Oja, plus nog 2 nieuwe telefoons van samen 500 dollar want Verizon werkt niet met simkaarten in iPhones (en we wilden ook graag
nieuwe, maar dat is natuurlijk geen reden) en screenprotectors en een hip beschermhoesje voor mij, omdat ik, zoals je weet, altijd mijn telefoon laat kletteren… Gewoon even testen of de zwaartekracht het nog doet, zeg ik dan altijd maar als Jops weer diep zucht (hetzelfde probleem heb ik trouwens met de afstandsbediening, meer mensen die dit herkennen?).

Na wat geharrewar over een deposit van 1200 dollar omdat we buitenlanders zijn (‘krijg je over een jaar weer terug’, ja daaaaag!), een borgstelling door Lisa en Jerry (de schatten) en de bijgevoegde tax (oeps, vergeten, dat zit nog ZO niet in ons systeem), krijgen we gelukkig 20% korting van Caterpillar, Jerry’s werkgever, omdat we nu onder zijn contract zijn ingeschreven. Via UCSD zou ik 18% korting hebben gekregen, ook niet verkeerd! Weer een les – altijd vragen of je korting kunt krijgen via je werkgever of je zorgverzekering… Uiteindelijk lopen we met drie telefoons, een stuk lichtere portemonnee, een hoofd vol informatie over hoe het goedkoopst te bellen, en zeer hongerig om 20.45 de winkel uit. Leve de enorm ruime openingstijden in de VS! To-do 1 gedaan!

Voor de komende dagen heb ik op mijn gloednieuwe telefoon de volgende to-do’s opgeschreven;
* makelaars bellen om bezichtigingen te plannen
* huizen zoeken en alvast langs wat favorieten rijden om een idee van de buurt te krijgen
* boodschappen doen: nieuwe melk voor Tosca, babyhoedje, bijtring (de uit NL meegenomen bijtring zit nog in de verscheepte doos die bij Alan staat, slechte planning, haha)
* zodra we een huis hebben, alle vaste dingen regelen (internet, tv, gaswaterlicht, in die volgorde van belangrijkheid natuurlijk)
* daarna tv en meubilair aanschaffen dus sneupen in zogenaamde thrift stores (kringloopwinkels). Ook niet onbelangrijk; babykamer (in ieder geval het matrasje) en goed bed voor onszelf nieuw kopen
* melden bij UCSD International Office voor verplichte introductiebijeenkomst en reistoestemming (anders komen we het land niet meer in als we straks naar Vancouver gaan)
* aanmelden bij kinderopvang in geval van wachtlijsten
* auto (‘s) kopen
* laptop kopen
* nieuwe bankrekening openen
* abonnementen op de San Diego Zoo aanschaffen
* verscheepte dozen ophalen bij Alan en Bettina
* adreswijzigingen doorgeven in Nederland (aan wie is natuurlijk goed bijgehouden en gedocumenteerd in Googledocs)
* verzekeringen checken en evt. aanvullen
* blog bijhouden – CHECK!

Je ziet – genoeg te doen!! En met het werken aan die laatste to-do is het inmiddels alweer 7.54 geworden en tijd om op te staan – ik hoor Tosca al smakken, die heeft wel trek in een flesje! Ik zal er maar gauw uitgaan. Lots to do!

Dus daar gaan we weer… Bellen, nogmaals bellen, nog meer bellen, e-mailen, nog meer e-mailen, plannen, nog meer plannen, checken, dubbel check, triple check… ;-)

Jippie, we zijn er!

Jippie, we zijn er!

Het is nu 3.14 ‘s nachts en ik ben klaarwakker. Jetlag! Ze zeggen dat westwaarts vliegen (dus naar de VS) veel minder last geeft dan oostwaarts (terug naar Europa), maar dat geldt helaas niet voor mij! Mijn rommelende maag geeft aan dat het allang etenstijd is, mijn hoofd draait op volle toeren en ik probeer krampachtig een steeds groeiend aantal to-do’s te onthouden, wat natuurlijk niet lukt – dan maar mijn telefoon erbij en lijstjes maken. Lijstjes lijstjes lijstjes – daar kan ik een heel blog mee vullen, maar dat doe ik later ;-)

Eerst maar iets over onze reis. We werden afgelopen zondag om 8 uur ‘s morgens opgehaald door Maarten en Marjon. Tosca en ik stapten in bij Marjon met de helft van de bagage, Jops en Maarten gingen samen met de andere helft in onze auto. Totale vracht; 6 verhuisdozen vooruitgestuurd met luchtvracht, 4 supervolle koffers inchecken, en flink sjoemelen met de handbagage, namelijk een laptoptas, maxicosi en luiertas voor Jops en een
handtas, zware trolley en viool voor mij. Oja, en Tosca in de draagzak op mijn buik. Hoe we dat ooit allemaal mee zouden kunnen nemen… Maar ja, wie A zegt… moet de tassen sjouwen!

Op Schiphol kwam Koen ons uitzwaaien. We moesten nog even snel een extra koffer kopen (leve de HEMA op Schiphol) want onze provisorisch bijeengebonden boodschappentassen vol met “dit past er echt niet meer bij maar moet echt wel mee”-spulletjes leken bij nader inzien toch niet echt bestand tegen het gooi- en smijtwerk van de bagage-afhandeling. Na een toch wel emotioneel afscheid (je kunt je nog zo voornemen om niet te huilen, maar ja) gingen we vlug door de douane.

De eerste vlucht naar Reykjavik was super. Door een vriendelijke steward werden we geüpgrade naar Economy Comfort, kregen een extra stoel voor Tosca en de maxicosi, meer beenruimte, en zelfs een gratis maaltijd en entertainment, wat de Economy niet had! Wat een geluk! De 3,5 uur vlogen voorbij, Tosca viel als een blok in slaap en ook ik sliep zelfs een beetje. De volgende vlucht naar Seattle was een stuk langer dan wij dachten (8 uur ipv 5, maar ja dat was dan ook een wilde schatting gebaseerd op mijn onderontwikkeld inschattingsvermogen van de afstanden in de VS…). We zaten dit keer ‘slechts’ Economy, maar kregen wel een extra stoel voor de maxicosi (jeuh!), entertainment was gratis (en zeer uitgebreid) en voor een klein prijsje kochten we een lekkere warme Kip Tandoori maaltijd met een mini-naan (bijna te schattig om op te eten) en raita. Jummie!

Aangekomen in de VS waren we voorbereid op de douane; we wisten de volgorde precies (papieren bij de hand en zeer zorgvuldig ingevuld, vragen beantwoorden bij douane deel 1, koffers van de band, door de douane deel 2, koffers weer op een nieuwe band, en hop naar de nieuwe gate) en hadden al opgezocht welke gate we moesten hebben voor onze volgende (nogal krappe) aansluiting naar San Diego. Tijd om over te stappen: 2.15 uur, krap, maar vast te doen omdat Seattle niet zo’n enorme drukke internationale luchthaven is… Dachten we…

En toen stonden we in de rij… De verkeerde rij… De langzaamste rij… De rij met slechts 1 douane-beambte terwijl de andere rij er 3 had (zagen we te laat)… De rij met honderden passagiers van drie Boeings uit Londen, Reykjavik en Seoul… De rij waarin een Koreaan dacht dat je, ondanks alle ‘No Phones, No Pictures’ best wel een foto mocht maken van de douane-beambten… De rij die vervolgens helemaal stokte omdat die enige douane-beambte dus haar hokje uitkwam om hem fiks toe te spreken en zijn foto te wissen (hetzelfde dat Koen trouwens overkwam om Schiphol, haha gelukkig stond hij toen niet in onze rij!)… Maar na een dik uur, na flink wat peentjes zweten van mijn kant en veel geruststellende woorden van Jops, werd er eindelijk precies voor onze neus een nieuwe rij geopend!!! Wat een geluk!!! Deze douane-beambte was een vriendelijke jonge man die begreep dat ik het stiekem helemaal zat was in die warme hal met Tosca op mijn buik en onze vele handbagage ;-) We kregen geen extra vragen en konden na de verplichte vingerafdrukken (gelukkig niet van Tosca) en foto’s snel door.

En toen… Had een vriendelijke mevrouw onze koffers al van de band gehaald en bij elkaar gezet! Snel onze oversize kinderwagentas van een andere band halen, alles op 2 wagentjes, haasten door de douane, gelukkig geen extra controle, alles 20 meter verder weer afgeven (ik snap nog steeds niet waarom), op zoek naar de C-gates, 2 keer overstappen op verschillende shuttles, klein stukje lopen (pfioew, soms kunnen die luchthavens een doolhof zijn maar dat viel heel erg mee), en toen hadden we nog net genoeg tijd voor de wc! Maar wat waren we blij, we hadden het gehaald!!!

De laatste vlucht naar San Diego was de kortste (2,5 uur), maar duurde gevoelsmatig het langst. Vooral de laatste 25 minuten leken wel lichtjaren! Dit kwam natuurlijk deels doordat deze vlucht afgeladen vol was en we een stuk minder comfortabel zaten
dan ervoor. Tosca moest op schoot (leve de draagzak!), maar ze hield zich groot net als tijdens de vorige vluchten, huilde nauwelijks (behalve toen we haar hoofd stootten aan de harde stoelleuning, au! Sorry lieverd!), dronk goed en liet zich gewillig verschonen op de meest rare plekken in de meest onhandige houdingen… We waren zo trots op haar en hoe ze alles heeft doorstaan!

In San Diego werden we superwarm onthaald door Lisa, mijn hospita van 3 jaar geleden, en haar man Jerry. We brengen de eerste tijd bij hen door, totdat we zelf iets hebben gevonden. Ook Alan, mijn prof in San Diego, en zijn vrouw Bettina kwamen ons verwelkomen, en wel op een hele speciale manier; we werden daadwerkelijk in een tropisch paradijs onthaald! We voelden ons meteen zo welkom en thuis, en dat was heerlijk!

Na het ophalen van onze huur-SUV konden we dan eindelijk na een lange reis van ruim 23 uur op naar ons nieuwe tijdelijke huis! Natuurlijk zaten we vol verhalen en emoties, en pas na uitgebreide midnight snacks en het eerste bijkletsen met Lisa en Jerry kropen we om 1.45 ‘s nachts lokale tijd ons bedje in. Het was toen 9.45 ‘s morgens in Nederland. Ik kon het nog maar nauwelijks geloven, maar we zijn er echt!!! Morgen weer een dag… Zzz…