Van 't Hof & Co

Welcome to Van 't Hof & Co

Van 't Hof & Co - Welcome to Van 't Hof & Co

Twilight zone…

Het is duidelijk: wij zitten in de twilight zone…

Het is een heel raar gevoel. Alsof ik langzaam maar zeker “ontwortel”. Ik betrap mezelf erop dat ik in stilte afscheid neem van ons huis en de tuin: van de appelboom die ons vaak ruim 10 kilo appels gaf, van het hardhouten terras dat Jops met vrienden met veel moeite heeft gebouwd, van de tuinlichtjes waarvoor we ooit een 9 meter lange, 50 cm diepe sleuf groeven in de zware onwelwillende Utrechtse klei met 2 schamele schoppen en bijbehorende voetenpijn als gevolg…

Ik zeg ‘dag’ tegen de paarse muur, mijn favoriete paarse muur, waarvan ik de kleur ruim 6 jaar geleden zo zorgvuldig uitkoos, ‘dag’ tegen de (natuurlijk bij de vloer gematchte) beige IKEA bank en stoeltjes die we via Marktplaats verkochten aan iemand die erop hopelijk net zo lekker in slaap zal vallen als ik, vaak met de tv nog aan en de katjes op de rugleuning… Ik geniet nog even extra van de bebloemde muur, waarvoor m’n vader en Jops speciaal de muur stucten – er moest en zou dit behang op de muur, en dat kan natuurlijk niet op spachtelputz… Elke dag komen er mensen langs om spulletjes op te halen die we verkochten via Marktplaats, en het huis wordt leger en leger. Dag slaapbank, bedankt voor je korte maar goede dienst… Dag spiegel waarin ik mijn trouwjurk wel tien keer controleerde op ‘de dag’… Tot ziens bureau, wat fijn dat je me zo ondersteund hebt tijdens het nachtbraken om mijn proefschrift te perfectioneren…

In gedachten en in stilte zeg ik alles gedag en neem afscheid van de wereld om me heen. En eerlijk gezegd, ik word er verdrietig van. Ons hele leven in dozen, dozen, dozen… Alle meubels waar we zo aan gehecht zijn geraakt, alles gaat weg naar nieuwe eigenaren. Hopelijk zijn zij er net zo gelukkig mee als wij. Een snelle gedachte die een poging doet de pijn te verzachten: “Gelukkig kan Tosca in haar babykamertje blijven tot de dag dat we verhuizen”… maar het helpt weinig. Het voelt alsof… tsja, hoe omschrijf je dat? Nou ja, we hebben het maar de ‘twilight zone’ gedoopt – ons thuis brokkelt langzaam af, ons nieuwe thuis nog onbekend, een erg unheimisch gevoel. De twilight zone, de schemering.

Jops speelt nog een laatste deuntje op de piano, het liedje waar ik zo van hou en deze keer extra emotioneel van raak door de dubbele betekenis die het opeens krijgt: “Right here waiting for you”… En opeens, opeens word ik blij! Dit keer ga ik niet alleen, dit keer hoeft Jops niet op mij te wachten! In tegenstelling tot mijn grote reis naar San Diego in 2009 gaat hij dit keer mee! En niet alleen Jops – ook onze lieve Tosca is ons leven gekomen en gaat met ons mee! Wat een geluk. Het verdriet van afscheid nemen wordt niet minder, maar wel gebalanceerd door ons mooie vooruitzicht, waar ik me dan ook vol overgave aan vastklamp: samen met man en kind naar een oord waar het altijd zo’n 25 graden is, waar manlief lekker de tijd kan nemen om te bedenken wat hij graag wil doen in het leven, om mijn droomonderzoek te gaan doen met geweldige, briljante, goede en ook nog eens leuke collega’s, op scholen waarvan de district leader zich ‘vereerd voelt’ dat er een Nederlandse onderzoekster speciaal naar Amerika komt om op zijn scholen onderzoek te doen… Als je het zo schetst, zou ik ervoor tekenen! Toen en nu. Geen seconde twijfel. Gaan! Doen!

En dus gaan we maar door. Dozen, dozen, dozen. Marktplaats, bedankt dat je bestaat! En onze ouders, onze ouders… Bedankt dat jullie je zolders, garages, kelders en harten vol openzetten om ons in deze rare periode te steunen. We weten dat het voor jullie niet makkelijk is om je kinderen en kleinkind te zien vertrekken naar de andere kant van de wereld. Toch hebben jullie dat nooit laten horen, in tegendeel, de boodschap was duidelijk: “Ga! Doe! Geniet!” Gelukkig zijn jullie plannen al gemaakt, de tickets geboekt – en we kijken er nu al naar uit om jullie ons nieuwe thuis te laten zien. Dat geldt ook voor alle vrienden die het inmiddels al hebben laten weten: “als het even kan, komen we langs!” Die ene zin, die intentie, die geeft het laatste zetje: we gaan, maar nemen jullie in ons hart mee en weten dat, als we terugkomen, toch alles hetzelfde zal zijn. Op een andere manier misschien, maar toch in essentie hetzelfde. Je ‘thuis’ voelen. En daar gaat het om.

En in de tussentijd? Joh… Er is Skype en Viber voor direct en gratis (video)contact, LinkedIn en Academia.edu om ons werk te volgen, Facebook voor de dagelijkse beslommeringen en dit blog voor al onze ervaringen. Ik weet niet hoe vaak ik een bericht zal posten, maar ik ga mijn best doen en vind het leuk om jullie op deze manier op de hoogte te houden.

Nu nog even aftellen tot 1 april, wanneer ons ‘gewone’ leventje in San Diego zal beginnen… En daarna gaan we gewoon aftellen naar 31 december 2014, wanneer we volgens de planning weer terug zullen komen. Tellen jullie mee?

Alle liefs,

Nienke